Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου στην Αθήνα

Από την ιστοσελίδα madata.gr αναδημοσιεύουμε το εξής άρθρο που δημοσιεύθηκε αρχικά στο zougla.gr

Επίσκεψη Μπέντζαμιν Νετανιάχου στην Αθήνα
15 Αυγούστου 2010, 22:06

http://www.madata.gr/epikairotita/politics/73218.html

Μια από τις πλέον σημαντικές πολιτικές επισκέψεις στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας θα λάβει χώρα τη Δευτέρα, όταν και στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος θα προσγειωθεί το πρωθυπουργικό αεροσκάφος του Ισραήλ, που θα μεταφέρει τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου και την υψηλόβαθμη ισραηλινή αντιπροσωπεία στη χώρα μας.
Μια επίσκεψη, η πρώτη επίσημη Ισραηλινού πρωθυπουργού στην Ελλάδα, που παρασκηνιακά ελπίζεται να αλλάξει τις εύθραυστες γεωπολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ειδικά μετά τις πρόσφατες αρνητικές εξελίξεις στο ισραηλινο-τουρκικό μέτωπο και την ακραία αντιπαράθεση στον άξονα Άγκυρας - Τελ Αβίβ, μετά το ρεσάλτο στο τουρκικό πλοίο ανοικτά της Λωρίδας της Γάζας
Οι εμπορικές πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις των δύο κρατών θα τεθούν στο τραπέζι των συζητήσεων μεταξύ του Γιώργου Παπανδρέου και του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, σε μια κομβική περίοδο για τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, αλλά κυρίως για τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα.
Το ισχυρό εβραϊκό λόμπι θεωρείται εν προκειμένω από την Αθήνα ως καταλύτης στις προσπάθειες του οικονομικού επιτελείου να βγάλει εκ νέου τη χώρα στις διεθνείς αγορές, από όπου οσονούπω η Ελλάδα θα αναζητήσει στήριξη για την αναχρηματοδότηση του χρέους της.
Ταυτόχρονα, οι δύο υψηλόβαθμες αντιπροσωπείες θα θέσουν η μία στην άλλη το ανοιχτό ζήτημα των κοινών στρατιωτικών ασκήσεων, που ετέθη εν αμφιβόλω μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στα ανοικτά της Λωρίδας της Γάζας, οι οποίες ανάγκασαν την Αθήνα υπό το βάρος των εξελίξεων και των εσωτερικών αντιδράσεων να τις ακυρώσει.
Πιθανότατα, οι δύο πλευρές, που εδώ και σημαντικό χρονικό διάστημα συνεργάζονται στενά στον αεροναυτικό τομέα, θα προχωρήσουν σε συμφωνία επανέναρξης των κοινών ασκήσεων από το φθινόπωρο.
Η επίσκεψη Νετανιάχου ανοίγει μια νέα σελίδα στις σχέσεις Ελλάδας - Ισραήλ, καθώς έρχεται ως ανταπόδοση της επίσκεψης του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, στο τέλος Ιουλίου.
Ταυτόχρονα γίνεται, παρότι η ισραηλινή διπλωματία περνά δύσκολες εσωτερικές ώρες.
Η κυβέρνηση Νετανιάχου βρίσκεται στα μαχαίρια με τους Ισραηλινούς διπλωμάτες, οι οποίοι ζητούν μισθούς ανάλογους με αυτούς των υπαλλήλων υπηρεσιών πληροφοριών και ασφάλειας.
Μετά την πρωτοφανή για τα δεδομένα του Ισραήλ απόφαση των διπλωματών να μην οργανώσουν την επίσκεψη του πρωθυπουργού Νετανιάχου στην Ελλάδα, η κυβέρνηση πήρε την εξίσου πρωτοφανή απόφαση να αναθέσει στη Μοσάντ την οργάνωση της επίσκεψης.
Μόνο από αυτήν τη τοποθέτηση της ισραηλινής κυβέρνησης αποδεικνύεται η βαρύνουσα σημασία που δίδει το Τελ Αβίβ στην επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα, καθώς το Ισραήλ ψάχνει εναγωνίως να ρίξει γέφυρες επικοινωνίες με τους γείτονες του - κοντινούς και μη- καθώς, το διάστημα που ακολούθησε της ισραηλινής επιχείρησης κατά της νηοπομπής στα ανοιχτά της Λωρίδας της Γάζας, το Τελ Αβίβ απομονώθηκε διπλωματικά και η κυβέρνηση Νετανιάχου δέχθηκε σφοδρή εσωτερική κριτική. Προφανής η θέση της ισραηλινής κυβέρνησης για το άνοιγμα προς την Ελλάδα διαφάνηκε από το δημοσίευμα της έγκυρης εφημερίδας «Haaretz», όπου πηγές του πρωθυπουργικού γραφείου αναφέρουν ότι ο Νετανιάχου «δεν προτίθεται να αφήσει την απεργία να υπονομεύσει τη στρατηγική απόφαση για ενίσχυση των δεσμών με την Ελλάδα μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή».

*Στην φωτογραφία από το "zougla.gr" διακρίνουμε τους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας και του Ισραήλ, Γιώργο Παπανδρέου και Μπενιαμίν Νετανιάχου με φόντο τον χάρτη της Ανατολίκής Μεσογείου όπου διαδραματίζονται σημαντικές στρατηγικές αλλάγες, μεταξύ των οποίων και η σύσφιξη των ελληνο-ισραηλινών σχέσεων.

Είναι εφικτή η ειρήνη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων;

Από την ιστοσελίδα του Ζάν Κοέν αναδημοσιεύουμε το εξής άρθρο του ιστορικού Ιακώβ Σιμπή αναφορικά με τις ιστορικές ρίζες της ισραηλο - παλαιστινιακής διένεξης το οποίο περιέχει και μια ανάλυση της ιδεολογίας του κινήματος της Φατάχ και τα προβλήματα που δημιουργεί αυτή για την επίτευξη της ειρήνης με το Ισραήλ.

Άραγε είναι εφικτή η ειρήνη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων;

Δευτέρα, 09 Αύγουστος 2010 09:36

9.8.10

Tου Ιακώβ Σιμπή

http://cohen.gr/newsite/index.php?option=com_content&view=article&id=1289:2010-08-09-06-37-43&catid=34:middle-east&Itemid=60

Η ισραηλινο-αραβική αντιπαράθεση στην Παλαιστίνη δεν άρχισε με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Έχει τις ρίζες της στον 19ου αιώνα, στο τέλος της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έγινε πιο έντονη και βίαιη την περίοδο της αγγλικής εντολής, στις αρχές της τρίτης δεκαετίας του 20ου αιώνα και μέχρι το 1948. Από το 1948 μετατράπηκε σε αντιπαράθεση ανάμεσα στο Ισραήλ και τους Άραβες της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και μετά το 1967 άρχισε να παίρνει μορφή ισραηλινο-παλαιστινιακή. Πρόκειται, δηλαδή, για μια αντιπαράθεση που διαρκεί πάνω από 130 χρόνια.
Οι προσπάθειες για επανέναρξη των απευθείας συνομιλιών ανάμεσα στην ισραηλινή και την παλαιστινιακή πλευρά που γίνονται τον τελευταίο καιρό καθώς και οι ριζικές γεωπολιτικές αλλαγές που λαβαίνουν χώρα στην περιοχή μας, θέτουν για άλλη μια φορά το ερώτημα εάν μια ισραηλινο-παλαιστινιακή ειρήνη είναι εφικτή ή με άλλα λόγια εάν οι ειρηνευτικές συνομιλίες μπορούν να καταλείξουν σε θετικό αποτέλεσμα.
"Δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί η παλαιστινιακή ηγεσία δεν αποδέχτηκε την προχωρημένη, χωρίς προηγούμενο, που της παρουσίασα...″, είπε πριν από έναν χρόνο ο τέως πρωθυπουργός του Ισραήλ Ολμέρτ. ″Πρέπει να μελετήσουμε τις αιτίες που έκαναν τους Παλαιστίνιους να απορρίψουν την πρότασή μου και προτίμησαν να αποσυρθούν και να αποφύγουν τις πραγματικές αποφάσεις" (The Washington Post, July 7, 2009).
Κατά τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, τα βασικότερα σημεία της πρότασης του Ολμέρτ ήταν:
-Αποδοχή από το Ισραήλ του "δικαιώματος της επιστροφής" με συμβολική συμφωνία για απορρόφηση μερικών χιλιάδων προσφύγων (The Washington Post, May 29, 2009).
-Παραίτηση του Ισραήλ από το 98% των εδαφών της Δυτικής Όχθης και ανταλλαγή εδαφών με το παλαιστινιακό κράτος.
Επίσης , "ασφαλής διάδρομος, υπό ισραηλινή κυριαρχία, από την Γάζα στη δυτική όχθη, χαρακτηρισμός του ανατολικού τομέα της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του παλαιστινιακού κράτους, παραίτηση της κυριαρχίας του Ισραήλ στο τέμενος, το ‘Ορος των Ελαιών και την πόλη του Δαυίδ και συνδιοίκησή τους από τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, την PLO, την Αμερική και το Ισραήλ (The Australien, November 28, 2009).
Ο Αμπάς απέρριψε, λοιπόν, τον Σεπτέμβριο του 2008, μια λειτουργική πρόταση για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους σε όλη τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζα, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Αυτή η αποτυχία των διαπραγματεύσεων, καθώς και η αποτυχία της συνάντησης κορυφής στην Τάμπα (21 - 27 Ιανουαρίου 2001), κατά τις οποίες οι παραχωρήσεις τις οποίες αποδέχτηκε το Ισραήλ σχεδόν ταυτίστηκαν με τις αρχικές απαιτήσεις των Παλαιστινίων, είναι άξια μελέτης και ερμηνείας.
Μια πρώτη εξήγηση που δόθηκε ήταν η κυβερνητική αστάθεια, κυρίως στο Ισραήλ. Όμως οι επικεφαλής της PLO ποτέ δεν ισχυρίστηκαν ότι ο πρωθυπουργός Ολμέρτ δεν είχε την εξουσιοδότηση να διεξάγει διαπραγματεύσεις, όπως δεν το ισχυρίστηκαν ούτε το 2001, που ο Μπαράκ είχε χάσει την πλειοψηφία στη βουλή. Ο Σαΐμπ Ερεκάτ, ο επικεφαλής των διαπραγματεύσεων από την πλευρά των Παλαιστινίων, είχε δηλώσει τότε ("Ελ Τζαζίρα" 27.3.09, οι παραπομπές που είναι στα αραβικά είναι παρμένες από τον ιστότοπο του Middle East Media Research Institute (MEMRI) - http://www.memri.org/) ότι παραμένουν ακόμη διαφορές στο θέμα της Ιερουσαλήμ. Αργότερα (στην αιγυπτιακή εφημερίδα "Ελ-Ντοστούρ" 26.6.09) ισχυρίστηκε πως το πρόβλημα έγκειται στην άρνηση του Ισραήλ να αποδεχτεί το παλαιστινιακό αίτημα για επίσπευση των λεπτομερών διευθετήσεων σχετικά με τα σύνορα, καθώς και στη μη αποδοχή του Ισραήλ για παλαιστινιακή κυριαρχία σε όλη τη περιοχή ως τα σύνορα του 1967.
Ο Αμπάς είπε ("Ελ-Χιγιάτ ελ-Τζαντίντα", 10.11.09), πως η βασικότερη διαφορά στις διαπραγματεύσεις είναι ο αριθμός των προσφύγων που θα επιστρέψουν στο Ισραήλ. Όμως η πιο συνοπτική και ακριβής εξήγηση της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων βρίσκεται σε μια απλή φράση του Μαχμούντ Αμπάς: ″το χάσμα είναι μεγάλο″ ("The Washington Post", 29.5.09).
Μπορούμε, λοιπόν, να συμπεράνουμε πως η εξήγηση της απόρριψης των προχωρημένων προτάσεων του Ισραήλ βρίσκεται στη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην παλαιστινιακή ηγεσία της Φατάχ (στην οποία ανήκει ο Μαχμούντ Αμπάς) και τις ακραίες παραδοσιακές θέσεις του κινήματος. Στο χάσμα ανάμεσα στο εφικτό και το ευκταίο. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως οι θέσεις αυτές δεν ισχύουν πια, εάν δεν είχαν εγκριθεί στο έκτο συνέδριο της Φατάχ στη Βηθλέεμ, τον Αύγουστο του 2009.
Οι αποφάσεις του συνεδρίου της Φατάχ (4 Αυγούστου 2009)Τα δύο έγγραφα που συζητήθηκαν και επικυρώθηκαν στο συνέδριο ήταν το "Πολιτικό Πρόγραμμα"[1] (Political Program) και ο "Εσωτερικός Κανονισμός"[2] (Internal Order), της Φατάχ. Το ″Πολιτικό Πρόγραμμα″ μοιάζει να αποπνέει πρόοδο και να αποδέχεται την πολιτική λύση και την απόρριψη της βίας, μολονότι απέχει από την αποποίηση της αρχής του ένοπλου αγώνα.
Το πραγματικό, όμως, πρόβλημα έγκειται στο έγγραφο για τον Εσωτερικό Κανονισμό. Αυτό το ″γραφειοκρατικό″ θα μπορούσαμε να πούμε έγγραφο, επανεισάγει όλες τις φράσεις που παραλείφθηκαν στο Πολιτικό Πρόγραμμα. Ο όρος ″λαϊκός ένοπλος αγώνας″ εμφανίζεται από την αρχή. Κι ενώ το ″Πολιτικό Πρόγραμμα″ προσπαθεί να τον υποβιβάσει στην ανάγκη της ″διεθνούς αναγνώρισης″ του αγώνα, ο Εσωτερικός Κανονισμός απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε διεθνή πρωτοβουλία ειρήνευσης. ″Τα σχέδια, οι συμφωνίες και οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί ή θα εκδοθούν από τον ΟΗΕ ή από ομάδα κρατών ή από κάθε ξεχωριστό κράτος για το παλαιστινιακό ζήτημα που αντιπαρέρχονται τα δικαιώματα των Παλαιστινίων πάνω στην πατρίδα τους είναι άκυρα και χωρίς καμιά ισχύ″.[3]
Πέραν τούτου, το άρθρο 22 καλεί σε: ″Αντίσταση δια της βίας σε όλες τις πολιτικές διευθετήσεις που προτάθηκαν ως εναλλακτικές προτάσεις στην εξόντωση της κατοχικής σιωνιστικής οντότητας στην Παλαιστίνη και σε όλα τα σχέδια που αποσκοπούν στην εξάλειψη του παλαιστινιακού προβλήματος, ή επιχειρούν να το διεθνοποιήσουν ή να τοποθετήσουν έναν εξωτερικό επίτροπο στον λαό από οποιαδήποτε δυνατή πλευρά″.[4] Το άρθρο αυτό βρίσκεται σε αντίθεση με το κάλεσμα του Πολιτικού Σχεδίου για μεγαλύτερη διεθνή ανάμιξη στο πρόβλημα και την διακήρυξη πως κάθε ανάμιξη από διεθνείς δυνάμεις στην Παλαιστίνη είναι ευπρόσδεκτη.
Το άρθρο 9 αναφέρει ολοκάθαρα ότι: ″Η απελευθέρωση των Αγίων Τόπων και η υπεράσπιση των ιερών τους χώρων (που είναι απαγορευμένοι στους αλλόθρησκους) είναι αραβική, μουσουλμανική και ανθρωπιστική υποχρέωση″.[5]
Στη διατύπωση του Internal Order, η Φατάχ διατηρεί τον ένοπλο αγώνα ως στρατηγική για την απελευθέρωση ολόκληρης της Παλαιστίνης και της εξόντωσης του Ισραήλ. Το άρθρο 12 καλεί στην ″ολοκληρωτική απελευθέρωση της Παλαιστίνης και την οικονομική, πολιτική, στρατιωτική και πολιτισμική εξόντωση του σιωνιστικού κράτους κατοχής″.
Το άρθρο 13 καλεί στην ″θεμελίωση ενός κυρίαρχου δημοκρατικού παλαιστινιακού κράτους σε όλα τα εδάφη της Παλαιστίνης, την ώρα που το Πολιτικό Πρόγραμμα περιλαμβάνει την ″λύση του ενός κράτους″ ως εναλλακτική λύση σε περίπτωση που η επιλογή των ″δύο κρατών″ αποτύχει. Στο έγγραφο για το Internal Order, ″επιλογή του ενός κράτους″ προβάλλεται ως η μόνη επιλογή.
Πάντως το άρθρο 17 δηλώνει ξεκάθαρα: ″Η λαϊκή ένοπλη επανάσταση είναι η μόνη αναπόφευκτη οδός για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης″, ενώ το άρθρο 19 αναφέρει: ″Ο αγώνας δεν θα σταματήσει μέχρι την εξολόθρευση της σιωνιστικής οντότητας και την απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Η κυριότερη ιδεολογική απόφαση του συνεδρίου είναι η ακόλουθη: "Οι στόχοι, οι αρχές και οι μέθοδοι, όπως είναι διατυπωμένοι στην πρώτη παράγραφο τού ιδρυτικού καταστατικού, αποτελούν το βασικό σημείο εξόρμησης του κινήματος και μέρος της ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας του λαού μας". Το ιδρυτικό καταστατικό υπάρχει στην ιστοσελίδα της Φατάχ και στην υποδιαίρεση19, παράγραφος πρώτη, αναφέρει: "Ο ένοπλος αγώνας – muqawama – αποτελεί στρατηγική και όχι τακτική. Η ένοπλη επανάσταση του αραβικού παλαιστινιακού λαού αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό παράγοντα στον πόλεμο για την απελευθέρωση και την εξόντωση της σιωνιστικής παρουσίας. Ο αγώνας αυτός δεν θα σταματήσει παρά μόνο μετά την εξόντωση της σιωνιστικής οντότητας και την απελευθέρωση της Παλαιστίνης"
Η πρακτική μετάφραση αυτής της διακήρυξης εκφράζεται στην απόφαση του συνεδρίου ως προς το θέμα των προσφύγων: "Πρέπει να επενδυθεί προσπάθεια υλοποίησης του δικαιώματος των προσφύγων να επιστρέψουν, να λάβουν αποζημιώσεις και να τους επιστραφούν οι περιουσίες τους. Επίσης το θέμα των προσφύγων πρέπει να κανονισθεί με ενιαίο τρόπο, ανεξάρτητα με τον τόπο που ζουν ζουν σήμερα οι πρόσφυγες, συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων στα εδάφη του 1948". Πριν από το συνέδριο, ο Σαΐμπ Ερεκάτ εξήγησε πριν από το συνέδριο πως "το κάθε άρθρο έχει αποζημίωση: όχι επιστροφή ή αποζημίωση αλλά και επιστροφή και αποζημίωση" (′Ελ-Ντουστούρ′, 25.6.09).
Μια άλλη κατηγορηματική θέση της Φατάχ έχει να κάνει με μια άλλη απόφαση του συνεδρίου: "Ολοκληρωτική άρνηση αποδοχής του Ισραήλ ως ΄εβραϊκού κράτους΄, για να προστατέψουμε τα δικαιώματα των προσφύγων και τα δικαιώματα των ανθρώπων μας (εννοεί τους Παλαιστίνιους που ζουν στο Ισραήλ) από την άλλη μεριά της πράσινης γραμμής". Πρόκειται για τον απόηχο των δηλώσεων ηγετών της Φάταχ τους τελευταίους μήνες πριν από το συνέδριο. Ο Άχμεντ Καρία (Αμπού Άλα) είπε: "Δεν είναι ορθό να απαιτείτε από μας να σας αναγνωρίσουμε ως κράτος του εβραϊκού λαού, διότι αυτό θα σήμαινε εκκένωση των Αράβων από το Ισραήλ και εκ των προτέρων ορισμό σχετικά με το μέλλον των προσφύγων, πριν ακόμα τελειώσουν οι διαπραγματεύσεις. Η αντίθεσή μας είναι οριστική".(Χαάρετς, 26.5.2009).
Ο Μαχμούντ Αμπάς εξήγησε πως η PLO αρνείται να αναγνωρίσει το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος, διότι αυτό σημαίνει παραίτηση από την απανεγκατάσταση των προσφύγων σε μεγάλη κλίμακα ((The Washington Post, 29.5.09).
Ορισμένοι πολιτικοί αναλυτές ισχυρίζονται πως η εξήγηση αυτή στηρίζεται σε ένα πολύ βασικό υπόβαθρο. Αν ο σκοπός της Φάταχ είναι "η εξόντωση της σιωνιστικής οντότητας", αυτό σημαίνει πως στην ιδεολογική βάση του κινήματος υπάρχει ακόμα η θεώρηση πως ο εβραϊσμός δεν είναι εθνότητα, αλλά μόνο θρησκεία, που δεν έχει δικαίωμα σε κυρίαρχο κράτος. Γι' αυτό η αναγνώριση του Ισραήλ ως εθνικού κράτους του εβραϊκού λαού αντιφάσκει με την ουσία της ιδεολογίας της Φατάχ, όπως προκύπτει και από την εξήγηση του Ερεκάτ πριν από το συνέδριο: "Όποιος σου ζητάει να αναγνωρίσεις το εβραϊκό κράτος, σου ζητάει να συμπληρώσεις αίτηση προσχώρησης στο σιωνιστικό κίνημα. Αυτό το κίνημα πρεσβεύει την ιδέα πως η θρησκεία είναι εθνότητα.
Ανέφικτοι όροιΒρισκόμαστε, λοιπόν, μπροστά σε μια αδιάσπαστη ιδεολογική συνοχή: "Την απελευθέρωση της Παλαιστίνης", με την επιστροφή των προσφύγων στο Ισραήλ και την "εξόντωση της σιωνιστικής οντότητας. Μια άλλη απόφαση που να αποδέχεται π.χ. το Ισραήλ ως "εβραϊκό κράτος", αναιρώντας αυτό το βασικό σχέδιο, δεν μοιάζει υπό αυτές τις συνθήκες εφικτή. Το ερώτημα εάν η υλοποίηση αυτού του σχεδίου, σε όλο του το εύρος, είναι εφικτή στο εγγύς μέλλον, δεν έχει σημασία. Η πείρα λέει πως πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τις θέσεις της Φατάχ που εκφράζονται στις διακηρύξεις των ηγετών της και στις αποφάσεις του κινήματος και ο ανταγωνισμός για τον προσεταιρισμό της κοινής γνώμης ανάμεσα στην Φατάχ και την αντίπαλη Χαμάς κάνει πιο έντονη τη δέσμευση της ηγεσίας της Φάταχ στις διακηρύξεις της.
Τον Αύγουστο του 2009, η Φατάχ, που αγωνίζεται για την βελτίωση της εικόνας της, θα μπορούσε να αποφύγει κάθε αναφορά στο βασικό καταστατικό ή να το προσαρμόσει στις πολιτικές συνθήκες με την ακύρωση των ακραίων άρθρων του. Η προτίμηση να επανεγκρίνει το παλιό καταστατικό δείχνει τη σημασία που δίνουν οι αντιπρόσωποι του κινήματος στον πρωταρχικό σκοπό. Κανένας από τους βασικούς ηγέτες της Φάταχ δεν προσπάθησε να αποτρέψει την αποδοχή ακραίων αποφάσεων στο συνέδριο, ούτε έδειξε να δυσανασχετεί γι’ αυτές, τουλάχιστον μέχρι σήμερα.
Μπορούμε, λοιπόν, να ορίσουμε πως το ανανεωμένο πρόγραμμα του κινήματος αποδέχεται τους τους ανέφικτους όρους της παλιάς Φατά για συμφωνία με το Ισραήλ. Η Φατάχ δεν αποδέχεται την "λύση των δύο κρατών" και δεν αρκείται στην ίδρυση ανεξάρτητου κράτους στα σύνορα του 1967 και με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, ως τελικό σκοπό. Αυτή η υπόθεση εξηγεί μια σειρά των γεγονότων που έλαβαν χώρα από το 1993: Η ηγεσία της Φάταχ παραβίασε τις συμφωνίες του Όσλο, δεν υπέγραψε συμφωνία με το Ισραήλ το 2000, και απέφυγε να αποδεχτεί την πρόταση του Ολμέρτ το 2008, παρά τις μεγάλες παραχωρήσεις από την πλευρά του Ισραήλ. Το γεγονός αυτό ταιριάζει με την απάντηση που έδωσε η ηγεσία της PLO στο αίτημα του Ισραήλ στην διαπραγματευτική διαδικασία του 2008: σε οποιαδήποτε συμφωνία να υπάρχει άρθρο που να αναφέρεται στη λήξη της αντιπαράθεσης και τη λήξη των απαιτήσων και των δύο πλευρών. Η απάντηση ήταν αρνητική.
Η αποφυγή συμφωνίας με το Ισραήλ ωφέλησε την PLO, καθώς εξανάγκασε το Ισραήλ σε επιπλέον παραχωρήσεις. Όπως πολύ καλά εξήγησε ο Αρικάτ : "Στην αρχή μας είπαν πως θα διοικούμε νοσοκομεία και σχολεία, μετά ήταν διατεθειμένοι να μας δώσουν 66%, στο Καμπ Ντέιβιντ έφτασαν στο 90% και σήμερα στο 100%. Εφόσον τα πράγματα έχουν έτσι, γιατί πρέπει να βιαζόμαστε μετά όλες τις αδικίες που μας έκαναν?" (ʺ Ελ Ντουστούρ", 25.6.09)
Ασχοληθήκαμε με ένα από τα εμπόδια της ειρηνευτικής διαδικασίας. Τα προβλήματα όμως είναι πολλά και πολύπλοκα. Ένα από τα πλέον πρόσφατα είναι η διχοτόμηση της Παλαιστινιακής αρχής σε δύο καθ’ οδόν κράτη. Την Παλαιστινιακή Αρχή στην Δυτική Όχθη, που κυβερνάται από την PLO, και την Γάζα. Τυπικά η Παλαιστινιακή Αρχή κυριαρχεί και στην Λωρίδα της Γάζας, στην πραγματικότητα όμως έχει χάσει την κυριαρχία εκεί μετά το πραξικόπημα της ισλαμικής οργάνωσης Χαμάς, που διακηρύσσει την κατηγορηματική αντίθεση της με την ύπαρξη του Ισραήλ, το 2007. Η Παλαιστινιακή Αρχή ιδρύθηκε με βάση τις συμφωνίες του Όσλο ανάμεσα στο Ισραήλ και την PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης). Οι Παλαιστίνιοι δεν καταφέρνουν να οικοδομήσουν θεσμούς αποδεκτούς από όλη την αραβική κοινωνία στην Παλαιστίνη, και κάθε φορά που ξεσπούν διαφωνίες για τον τρόπο διεξαγωγής του αγώνα, αυτό οδηγεί σε ενδο-παλαιστινιακή διένεξη ανάμεσα στις αντίπαλες ένοπλες ομάδες. Η βίαιη στρατιωτική εξέγερση της Χαμάς, μετά τις εκλογές του 2007, εναντίον του θεσμού που επρόκειτο να αποτελέσει εστία της παλαιστινιακής νομιμότητας, δεν είναι παρά επιστροφή, υπό άλλες συνθήκες, στον παλαιστινιακό πόλεμο συμμοριών του 1938-39. Το γεγονός πως δεν υπάρχει μοντέλο αραβικού δημοκρατικού κράτους, δυσκολεύει τα πράγματα. Ένα κράτος πρέπει να εξασφαλίζει αυτό που ο Γερμανός κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ θεωρεί ως το βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής κυριαρχίας: το μονοπώλιο σε ό,τι αφορά τη χρήση δύναμης. Αυτό δεν συμβαίνει ακόμα στους Παλαιστίνιους, παρά το γεγονός πως η Παλαιστινιακή Αρχή στην Δυτική Όχθη καταβάλει ειλικρινείς προσπάθειες για να το πετύχει.
Δεν πρέπει να αγνοούμε και την ανάμιξη ακραίων ισλαμικών κρατών στη Γάζα και στον Λίβανο καθώς και την συμμαχία Συρίας – Ιράν. Παρεμπιπτόντως ο Λίβανος, παρά το γεγονός πως θεωρείται δημοκρατικό κράτος, διατειρεί δύο στρατούς. Τον κρατικό στρατό του Λιβάνου και τον στρατό της οργάνωσης Χεζμπολάχ, που ο κάθε ένας από αυτούς διοικείται από διαφορετικά επιτελεία και δρα βάσει διαφορετικών πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων.


[1] http://www.e-fateh.org/paper_full_1.aspx.
[2] http://www.e-fateh.org/paper_full_3.aspx.
[3] المشاريع والاتفاقات والقرارات التي صدرت او تصدر عن هيئة الامم المتحدة او اية مجموعة من الدول او اي دولة منفردة بشأن قضية فلسطين والتي تهدر حق الشعب الفلسطيني في وطنه باطلة ومرفوضه
[4] لمادة (22) - مقاومة كل الحلول السياسية المطروحة كبديل عن تصفية الكيا الصهيوني المحتل في فلسطين، وكل المشاريع الرامية الى تصفية القضية الفلسطينية او تدويلها او الوصاية على شعبها من اية جهة.
[5] لمادة (9) - تحرير الديار المقدسة والدفاع عن حرماتها واجب عربي واسلامي وانساني.

Επιστροφή της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή

Από το Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας αναδημοσιεύουμε την εξής ενδιαφέρουσα ανάλυση σχετικά με την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου στο Ισραήλ.

26 Ιουλίου 2010

ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 12Επίσημη επίσκεψη Γ. Παπανδρέου στο Ισραήλ:Η επιστροφή της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή;

Το Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (Ι.Α.Α.Α.)έχει ασκήσει δριμεία κριτική εναντίον της εξωτερικής πολιτικήςπου ασκούν οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά. Πέραν όμωςτης κριτικής, όταν υπάρχουν πρωτοβουλίες οι οποίες κινούνταιπρος τη σωστή κατεύθυνση, αυτές πρέπει να καταγράφονται, νααναλύονται και να προδιαγράφονται οι προϋποθέσεις που θαοδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα τα οποία θα κινούνται στηνκατεύθυνση εξυπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος.Για τους αναλυτές του Ι.Α.Α.Α. ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε τοταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, στοΙσραήλ. Δεν είχε παρά μερικές ημέρες κυκλοφορήσει τοΚΕΙΜΕΝΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ του Ινστιτούτου που αναφερόταν στηνολιγωρία της ελληνικής πλευράς να αξιοποιήσει τις ευκαιρίεςπου προέκυπταν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής ωςαποτέλεσμα της σημαντικής επιδείνωσης των σχέσεων Τουρκίας– Ισραήλ και των αναπόφευκτων επιπτώσεων στην γεωπολιτικήισορροπία της περιοχής. Το Ι.Α.Α.Α. έχει επιχειρηματολογήσειεγκαίρως υπέρ της ανάγκης σύσφιξης των σχέσεων με το κράτοςτου Ισραήλ και την αναβίωση, με ουσιαστικό αυτή τη φοράπεριεχόμενο, των παραδοσιακών σχέσεων φιλίας καισυνεργασίας με τα αραβικά κράτη, στο πλαίσιο μιας επιθετικήςελληνικής διπλωματίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό καιεπιδίωξη παραγωγής θετικών αποτελεσμάτων για όλους τουςεμπλεκόμενους.Κεντρικό επιχείρημα των εν λόγω αναλύσεων του Ινστιτούτου,ήταν και παραμένει, το ότι το Ισραήλ όχι μόνο δεν έχει λόγο ναενίσταται στη θερμή και ειλικρινή σχέση της Αθήνας με τααραβικά κράτη, αλλά έχει κάθε λόγο να την επιθυμεί. Η Ελλάδα,ως γεωπολιτική συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τηνοποία το Τελ Αβίβ διατηρεί εξαιρετικό επίπεδο σχέσεων για μιασειρά λόγων αμοιβαίου συμφέροντος, αποτελεί τη γέφυρα μετον Δυτικό κόσμο, κυρίως με την Ευρωπαϊκή Ένωση.Παράλληλα, η Ελλάδα έχει σημασία για το Ισραήλ, καθώςαποτελεί μια χώρα – ανάχωμα στην εξάπλωση του ισλαμικούφονταμενταλισμού στην περιοχή των Βαλκανίων, ένας τομέας που αποτελεί τμήμα της ερμηνείας των στενών σχέσεων Λευκωσίας – Τελ Αβίβ (η ανησυχία προκύπτει από σχετικέςπληροφορίες για δραστηριότητες εξτρεμιστικών ισλαμιστικώνκύκλων στα κατεχόμενα από την Τουρκία κυπριακά εδάφη. Ποια είναι όμως τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον χειρισμό τηςε πίσημης επίσκεψης στο Ισραήλ επιτυχή;> Ο Γιώργος Παπανδρέου απέρριψε κατηγορηματικά ότι η επίσκεψη συνδέεται με την επιδείνωση των σχέσεων Ισραήλ –Τουρκίας. Πρόκειται για ορθή τοποθέτηση, όχι γιαεπικοινωνιακούς λόγους αλλά για ουσιαστικούς: Η Ελλάδαδεν είχε κανένα λόγο να συνδέει την προσέγγιση με το Ισραήλμε το όποιο επίπεδο σχέσεων του τελευταίου με την Τουρκία.Προφανώς, η ελληνική ασφάλεια επηρεάζεται σημαντικά από τιςεξελίξεις σε αυτό το μέτωπο, ωστόσο, αυτό συνηγορεί υπέρ μιαςεπιθετικής διπλωματικής συμπεριφοράς για την αυτόνομηανάπτυξη των σχέσεων της Ελλάδας με το Ισραήλ.Το Ι.Α.Α.Α. έχει τονίσει ότι οι διμερείς σχέσεις Τουρκίας–Ισραήλουδέποτε αποτέλεσαν «άξονα» στην περιοχή της ΜέσηςΑνατολής. Ήταν μια διμερής συνεργασία που υπαγορεύτηκε απότην ύπαρξη κοινών συμφερόντων, ή μάλλον για την ακρίβεια,κοινών απειλών. Οι απειλές αυτές που χαρακτήρισαν τηδεκαετία του 1990 εξέλειπαν σταδιακά, με αποτέλεσμα τηνπλήρη αντιστροφή της κατάστασης. Η Ελλάδα όφειλε να έχειδραστηριοποιηθεί ώστε να αποφύγει το ενδεχόμενο ηπεριφερειακή συνεργασία Τουρκίας–Ισραήλ να λάβει«ανθελληνικό προσανατολισμό». Σε κάθε περίπτωση,συμπερασματικά, η Ελλάδα έχει τους δικούς της λόγους πουεπιβάλλουν την ανάπτυξη των σχέσεων με το Ισραήλ, λόγοι οιοποίοι είναι εντελώς αυτόνομοι και δε σχετίζονται με τηνΤουρκία. Τα όποια οφέλη ενδεχομένως προκύπτουν στοελληνοτουρκικό μέτωπο –τα οποία ασφαλώς θα πρέπει ναεπιδιώκονται– αποτελούν «παράπλευρες» θετικές συνέπειες μιαςορθής και χωρίς παρωπίδες ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.> Ο Έλληνας πρωθυπουργός, χωρίς να ασκήσει μεγάλη πίεση(πώς να το πράξει άλλωστε αξιόπιστα μετά από τόσα χρόνιαδιπλωματικής απουσίας-ανυπαρξίας), διατύπωσε στουςσυνομιλητές του την ετοιμότητα της χώρας μας νασυμβάλλει με κάθε τρόπο στη σύναψη ειρηνευτικώνσυμφωνιών μεταξύ των Ισραηλινών και των Αράβων.Τόνισε μάλιστα, πολύ ορθά, το ότι «δεν θα επιβάλουμε τηνπαρουσία μας», σε μια σαφή αιχμή που αφορούσε την Τουρκία:την προφανή απόρριψη κάθε τουρκικής μεσολαβητικήςπρόθεσης από το Τελ Αβίβ, ακολούθησαν προ ολίγων ημερών δηλώσεις του Σύρου ηγέτη, Μπασάρ Αλ Άσαντ, ο οποίος επιχείρησε να εμφανίσει τη διαμεσολάβηση της Τουρκίας ως προϋπόθεση επανέναρξης των συνομιλιών της χώρας του με τοΙσραήλ, επί της ουσίας δηλαδή προέβη σε μια προσπάθεια επιβολής της Τουρκίας στη διαδικασία, της χώρας δηλαδή που ναι μεν απείλησε τη Συρία με πόλεμο το 1999 επ’ αφορμή της υπόθεσης Οτζαλάν, αλλά η οποία σήμερα έχει αλλάξει πλήρωςτο χαρακτήρα των διμερών της σχέσεων με τη συνομολόγησηστρατηγικών συμφωνιών με την Άγκυρα. Η προσέγγισή τουςέφτασε μάλιστα σε σημείο που η συριακή ηγεσία, για πρώτηφορά, διακήρυξε δημοσίως, ότι η εισβολή και κατοχή τηςΤουρκίας στα κυπριακά εδάφη σε καμία περίπτωση δενπροσομοιάζει με την κατοχή των υψωμάτων του Γκολάν από τοΙσραήλ! Και μόνο αυτή η τελευταία αναφορά επαρκεί για ναπείσει περί της ορθότητας του επιχειρήματος για την ανάγκηάμεσης και ουσιαστικής δραστηριοποίησης της ελληνικήςδιπλωματίας στη Μέση Ανατολή. Η γενική τοποθέτηση του Γιώργου Παπανδρέου ήταν εύστοχη: η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να συγκρουστεί διπλωματικά μετην Τουρκία στη Μέση Ανατολή, ούτε και να επιχειρήσει να τηνυποκαταστήσει τον όποιο ρόλο της. Η ελληνική παρέμβασηοφείλει να είναι αυτόνομη και να διέπεται από τις αρχέςκαι τις αξίες της Ενωμένης Ευρώπης, τις οποίες μόνο ένα κράτος μέλος που διαθέτει εξαιρετικές σχέσεις και με τι ςδυο πλευρές, ένα κράτος – πραγματικός ειλικρινής διαμεσολαβητής (honest broker), μπορεί να πρεσβεύει. Η παρέμβαση Παπανδρέου προδιέγραψε τις εξελίξεις. Εάν το επιθυμεί, το Ισραήλ που φέρεται να επιθυμεί τη συνέχεια της διαδικασίας συνομιλιών με τη Συρία, μπορεί να ζητήσει την εμπλοκή της Αθήνας, με τον ίδιο τρόπο που η Δαμασκός απαίτησε την παρουσία της Άγκυρας. Σε περίπτωση βέβαια που συμβεί αυτό, η Ελλάδα θα πρέπει να αποφύγει με κάθε τρόπο την ταύτιση με το Ισραήλ, να διαπράξει δηλαδή το ίδιο σφάλμαμε την Τουρκία η οποία μετά από μια ελπιδοφόρα αρχή,κατέστρεψε με συνοπτικές διαδικασίες τη μεσολαβητική της αξιοπιστία. Σε περίπτωση που ζητηθεί η ελληνική εμπλοκή στις ειρηνευτικέςσυνομιλίες, τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου θα έχει καταγάγει μια ξεκάθαρη διπλωματική νίκη (θα μπορούσε να εξελιχθεί καισε θρίαμβο), καθώς θα έχει εισαγάγει εκ νέου την Ελλάδα στον γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής. Και στην πρώτη ευκαιρία θα νομιμοποιείται να συνδέσει ενδεχόμενη πρόοδο στιςσχέσεις Ισραηλινών–Παλαιστινίων με τις εξελίξεις στην Κύπρο. Αποτελεί κραυγαλέα αντίφαση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής να κάνει λόγο –με τον πιο επιθετικό τρόπο– για«ισραηλινή κατοχή στη Γάζα», τη στιγμή που η ίδια ενέχεται για την κατοχή μεγάλου τμήματος της Κύπρου.Και μόνο αυτό το επιχείρημα το οποίο ασπάζεται διαρκώςαυξανόμενος αριθμός Ισραηλινών πολιτικών, στρατιωτικών και αναλυτών, αρκεί για να θέσει την Άγκυρα προ των ευθυνών της, εκθέτοντας τη φιλόδοξη πλην όμως υποκριτική και «εθνικώς ιδιοτελή» εξωτερική πολιτική που έχει χαράξει ουπουργός Εξωτερικών της, ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίστηκε μάλιστα εντυπωσιακά «διαβασμένος», όπως πρόδωσε η αναφορά του στο ότι η όποια λύση στο Κυπριακό θα μπορούσε να εφαρμοστεί ως μοντέλο – πρόπλασμαστη διευθέτηση των προβλημάτων Ισραηλινών – Παλαιστινίων: Για τους γνωρίζοντες, ο Έλληνας πρωθυπουργός εμφανίστηκε να γνωρίζει το ενδιαφέρον των Ισραηλινών για τις εξελίξεις στο Κυπριακό, αλλά και το κίνητρο που τροφοδοτεί αυτό τοενδιαφέρον. Στο ζήτημα της κατοχής της Γάζας από τις Ισραηλινές δυνάμεις, η θέση του Έλληνα πρωθυπουργού ήταν επίσης ορθή. Ανέφερεχαρακτηριστικά, ότι «θέλουμε να δούμε το τέλος τουκαθεστώτος κατοχής και τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους,ενός σταθερού και βιώσιμου κράτους που θα ζει σε πλήρησυνεργασία και ειρήνη με το Ισραήλ», συμπληρώνοντας επίσηςορθώς, ότι «αυτή θα είναι η καλύτερη εγγύηση για τηνασφάλεια του Ισραήλ». Το ζητούμενο πλέον για την ελληνική διπλωματία είναι νακατορθώσει να κεφαλαιοποιήσει τους δρόμους που άνοιξετο επιτυχημένο ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στοΙσραήλ. Είναι περιττό να προσθέσουμε ότι το ταξίδι αυτόπρέπει να ακολουθήσουν επισκέψεις στις αραβικέςπρωτεύουσες στο πλαίσιο μιας καλά οργανωμένηςπεριοδείας με πολύ συγκεκριμένους στόχους, και όχι μιααπλή αποστολή δημοσίων σχέσεων της οποίας η δυναμικήθα εξαντληθεί πολύ σύντομα. Όσον αφορά στο μέλλον τωνσχέσεων Ελλάδας–Ισραήλ, θα αρκεστούμε σε μιακαταγραφή όσων θα μπορούσε η Ελλάδα να ευελπιστεί,πάντα υπό την προϋπόθεση ότι η συνηθισμένη ελληνικήαδράνεια δεν θα φροντίσει να καταστρέψει όσα φαντάζουνσήμερα ως θετικοί οιωνοί.􀂾 Η εδραίωση των διμερών οικονομικών σχέσεων μπορεί ναέχει πολλαπλασιαστικά θετικά αποτελέσματα – επιπτώσειςγια την Ελλάδα. Αφήνοντας στην άκρη την εξαιρετικήεπιρροή του Ισραήλ στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς κύκλους που θα μπορούσαν να συμβάλλουν καθοριστικάστο να ξεπεράσει η Ελλάδα την οικονομική κρίση, η διμερής συνεργασία μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη της χώρας, καθώς το Ισραήλ διαθέτει υπερ-υψηλή τεχνολογία σε πολλούς τομείς. Η Ελλάδα πάσχει δραματικά στον τομέα της έρευνας και ανάπτυξης. Οι ευκαιρίες στον συγκεκριμένο τομέα είναι αναρίθμητες. Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικό επιστημονικό δυναμικό σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της υφηλίου, εντελώς αναξιοποίητο. Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει νατη δημιουργία μιας «Silicon Valley» στηΝοτιοανατολική Μεσόγειο με έδρα κάποια περιφέρειατης χώρας μας, με κοινή πρωτοβουλία των δυοχωρών. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας πρωτοβουλίας θαμπορούσαν να είναι θεαματικά, ενώ τα οφέλη θαμπορούσαν να αφορούν το σύνολο της ΕυρωπαϊκήςΈνωσης, όχι αποκλειστικά τη χώρα μας, η οποία θαμπορούσε να δημιουργήσει μεγάλο αριθμό θέσεωνεργασίας σε μεσο-μακροπρόθεσμο ορίζοντα.􀂾 Η κρίση στις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας και ταπροβλήματα ασφαλείας που προέκυψαν για τουςΙσραηλινούς πολίτες, έχει δημιουργήσει εκπληκτικήευκαιρία στον τομέα του τουρισμού. Αρκεί να αναφερθείένα μόνο στοιχείο: ο αριθμός των Ισραηλινών πολιτώνπου επισκέπτονταν σε ετήσια βάση την Τουρκία ανερχότανστους 500 χιλιάδες! Το μέγεθος αυτό καθεαυτό καθιστάπεριττή την περαιτέρω ανάλυση του τι ακριβώς εννοούμεμε τη συγκεκριμένη πρόταση.􀂾 Η ανάπτυξη της διπλωματικής συνεργασίας θαδημιουργούσε ευκαιρίες αξιοποίησης της μεγάλης ισχύοςτου ισραηλινού λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες και όχιμόνο. Προϋπόθεση επιτυχούς ανάπτυξης της συνεργασίαςπρος αμοιβαίο όφελος αποτελεί η επίδειξη από ελληνικήςπλευράς συνέπειας και συνέχειας, αρετές οι οποίες,δυστυχώς, δεν χαρακτηρίζουν την ελληνική διπλωματία.Αυτό συμβαίνει όχι λόγω έλλειψης ικανότητας, αλλά λόγωασυνέχειας του κράτους και συστηματικής ενασχόλησηςτου πολιτικού κόσμου με βραχυπρόθεσμους στόχουςπροσπορισμού μικροπολιτικού –μικροκομματικού οφέλους,με προφανείς επιπτώσεις στην εξωτερική πολιτική, δηλαδήσε τελική ανάλυση την ασφάλεια της χώρας.􀂾 Τελευταίος αλλά όχι λιγότερο σημαντικός τομέας, είναι οαμυντικός. Τα περιθώρια ανάπτυξης συνεργασίας είναιαπεριόριστα. Οι διαθέσιμες τεχνολογικές καινοτομίες είναιπολυάριθμες, πρόκειται όμως για τεχνολογίες οι οποίεςείναι διαθέσιμες μόνο σε κράτη που έχουν αποδείξει τιςκαλές τους προθέσεις με έργα, όχι μόνο στα λόγια. Ηελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να ανατρέξει στη διμερήσυμφωνία που είχε υπογραφεί το 1993, πάλι επίκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, με υπουργό Άμυνας τον ΓεράσιμοΑρσένη. Εάν τη συγκρίνει με την αντίστοιχη που υπέγραψεη Τανσού Τσιλέρ για λογαριασμό της Τουρκίας, αφού ηΕλλάδα απλώς ΔΕΝ υλοποίησε τη δική της, είναι ότι ηελληνοϊσραηλινή συμφωνία ήταν πολύ περισσότεροπροωθημένη.Πλέον το ζητούμενο δεν είναι τα λόγια αλλά τα έργα!

Ο Πρώτος Βεδουίνος Διπλωμάτης του Ισραήλ

Σήμερα το "ΑΙΤ" παραθέτει μετάφραση άρθρου της αγγλόφωνης ισραηλινής εφημερίδας "Jerusalem Post"αναφορικά με την προσωπική ιστορική διαδρομή του Ishmael Khalidi, του πρώτου Βεδουίνου διπλωμάτη του Κράτους του Ισραήλ. Ο Khalidi μεγάλωσε σε οικογένεια Βεδουίνων βοσκών με 11 παιδιά στη Γαλιλαία σε ένα απόμερο χωριό χωρίς νερό και ηλεκτροδότηση και έφτασε να γίνει ο πρώτος Βεδουίνος διπλωμάτης του Ισραήλ και σύμβουλος του Υπουργού Εξωτερικών. Η ιστορία του είναι τρομερά ενδιαφέρουσα. Διαβάστε την εδώ:

«Υποστηρίζοντας ανοικτά και με ξεχωριστό τρόπο το Ισραήλ»

Ο πρώτος Βεδουίνος διπλωμάτης του Ισραήλ μιλά για την προσωπική διαδρομή του ξεκινώντας από ένα «απόμερο» χωριό της Γαλιλαίας φτάνοντας τη θέση του συμβούλου του Υπουργού Εξωτερικών Avigdor Lieberman

“Jerusalem Post” (26.7.2010)

Του Ilan Evyatar

http://www.jpost.com/Israel/Article.aspx?ID=182688&utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Όταν ο Ishmael Khalidi ήταν παιδί περπατούσε πολλά χιλιόμετρα κάθε μέρα για να πάει στο σχολείο στον καυτό ήλιο ή το τσουχτερό κρύο. Από τότε έχει διανύσει μεγάλη πορεία. Το ταξίδι του τον έχει μεταφέρει από ένα χωριό της Γαλιλαίας που ο ίδιος περιγράφει ως «απόμερο», το οποίο δεν είχε ηλεκτρικό και νερό, στην σημερινή του θέση του πρώτου και, μέχρι στιγμής, μοναδικού Βεδουίνου διπλωμάτη του Ισραήλ.

Ο Khalidi, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν ο Αναπληρωτής Γενικός Πρόξενος του Ισραήλ στο Σαν Φρανσίσκο και ο οποίος τώρα είναι σύμβουλος αραβικών θεμάτων του Υπουργού Εξωτερικών, Avigdor Lieberman, έχει απαλή φωνή αλλά ισχυρό χαρακτήρα. Τα έντονα χαρακτηριστικά του μοιάζουν σαν να είναι σμιλευμένα από το πέτρινο τοπίο των παιδικών του χρόνων και το διαπεραστικό του βλέμμα αντικατοπτρίζει την ακλόνητη θέλησή του.

Από μικρό παιδί ο Khalidi ξεχώριζε και σε μικρό χρονικό διάστημα οι γονείς του κατάλαβαν ότι το μέλλον του βρισκόταν έξω από το χωριό, μακριά από τα ήθη και έθιμα των Βεδουίνων.

Ως το τρίτο παιδί ανάμεσα σε 11 αδέρφια, πήγε στο διακεκριμένο Αραβικό Ορθόδοξο Κολλέγιο της Χάιφα όπου αντιμετώπισε για πρώτη φορά το θέμα της ταυτότητας. Ως ο μοναδικός Βεδουίνος βρέθηκε να ρωτάει το εαυτό του: «Είμαι Άραβας, Ισραηλινός Μουσουλμάνος ή Βεδουίνος;» Και αναφέρει ότι ενώ ως Βεδουίνος ένιωθε περηφάνια για το Κράτος του Ισραήλ, οι συμμαθητές του, τους οποίους περιγράφει ως «βάρβαρα πλάσματα που με αγνοούσαν ή μου κόλλαγαν επίθετα» συνδέονταν με τα διάφορα παλαιστινιακά εθνικά κινήματα και ότι όταν στάθηκε σε προσοχή τηρώντας ενός λεπτού σιγή για την Ημέρα Μνήμης τον αποκάλεσαν προδότη.

Αλλά το να προσάψει κανείς στον Khalidi τον χαρακτηρισμό του εξόριστου που ψάχνει για συμπαράσταση ή ενός ανθρώπου που θέλει να συνταχθεί με την πλειοψηφία θα ήταν λάθος συμπέρασμα.

«Δεν ανήκω πουθενά», λέει. «Οι ρίζες μου είναι οι ρίζες μου και πραγματικός μου λαός είναι η φυλή μου».

Όταν ρωτώ τον Khalidi γιατί ως Βεδουίνος, και Μουσουλμάνος, αποφάσισε να εκπροσωπήσει το Κράτος του Ισραήλ, απαντά λέγοντας μισό αστειευόμενος ότι «ίσως από προσωπική σκοπιά ως Βεδουίνος, τα ταξίδια είναι στο αίμα μου».

Μετά προσθέτει ότι «ιδιαίτερα αυτή την στιγμή που το Ισραήλ δέχεται επίθεση, όταν γίνεται προσπάθεια απονομιμοποίησής του, είναι καθήκον μου και ο ρόλος μου ως μέλος της μειονότητας να ορθώσω το ανάστημα μου και να μιλήσω».

Ο Khalidi, ο οποίος είναι 39 ετών και ακόμα ανύπαντρος, κάτι σπάνιο για έναν Βεδουίνο, εξιστορεί την πορεία που τον πήρε από το χωριό Khawalid κοντά στο Kiryat Ata στο Υπουργείο Εξωτερικών σε ένα βιβλίο που δημοσίευσε μόνος του με τίτλο «Το Ταξίδι ενός Βοσκού» (A Shepherd’s Journey). Λέει ότι έγραψε το βιβλίο «επειδή ο κόσμος δεν καταλαβαίνει την χώρα από μέσα» και ότι προσπαθεί να παρουσιάσει τα πράγματα μέσα από την προσωπική του ιστορία αντί να καταπιαστεί με τα ευρύτερα φιλοσοφικά προβλήματα της ταυτότητας και των μειονοτήτων στο Ισραήλ. Λέει ότι θα αναφερθεί και σε αυτά τα θέματα σε νέα έκδοση του βιβλίου που γράφει τώρα.

Μετά το λύκειο, αποφάσισε να πάρει ένα χρόνο άδεια και αφού εργάστηκε σε ένα κιμπούτς για να μαζέψει χρήματα, ταξίδεψε στην Αμερική χωρίς να γνωρίζει σχεδόν καθόλου αγγλικά.

Όταν έφτασε δεν μπορούσε να βρει την μοναδική του επαφή εκεί από ένα κιμπούτς κοντά στο χωριό του. Χαμένος και σχεδόν με δάκρυα στα μάτια προσέγγισε έναν Ορθόδοξο Εβραίο ο οποίος τον έστειλε στο Μπρούκλιν όπου έμεινε με μια οικογένεια Ορθόδοξων Εβραίων.

«Είχα μείνει μαζί τους για πέντε μέρες πριν καταλάβουν ότι είμαι Μουσουλμάνος Βεδουίνος και όχι Εβραίος», θυμάται. «Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι το Ισραήλ αποτελεί ένα αδιαίρετο κομμάτι της εβραϊκής ταυτότητας και περίμενα ότι στο Μπρούκλιν ο κόσμος θα γνώριζε ότι το σχεδόν το 21% του πληθυσμού του Ισραήλ δεν είναι Εβραίοι. Περίμενα να γνωρίζουν ότι εγώ αποτελώ μέλος αυτής της μειονότητας, αλλά ότι είμαι Ισραηλινός και ότι η σχέση μου με το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος δεν ξεκίνησε το 1948 αλλά πριν απ’ αυτό όταν ήρθαν οι πρώτοι Εβραίοι πρωτοπόροι».

«Η σχέση ξεκίνησε εκείνη την στιγμή» λέει ο Khalidi. «Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ανήκω σε αυτό το κράτος και τότε άρχισαν να αναπτύσσονται οι ικανότητές μου για να εκπροσωπήσω αυτό το κράτος».

Αφού επέστρεψε από τις ΗΠΑ μετά από ένα χρόνο, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες.

Εκεί έκανε και τα πρώτα βήματά του διπλωματία, φιλοξενώντας ξένους φοιτητές στο χωριό του δίνοντας τους μια γεύση από την φιλοξενία των Βεδουίνων. Όταν τελείωσε τις σπουδές του ο Khalidi αποφάσισε να καταταγεί εθελοντικά στο στρατό στην Συνοριοφυλακή και έπειτα ακολούθησε σπουδές για πτυχίο Master στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.

Το 2002, όταν η Δεύτερη Ιντιφάντα ήταν στο απόγειο της, ο Khalidi αποφάσισε να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες ως «ιδιώτης πολίτης διπλωμάτης» και μίλησε σε αρκετά πανεπιστήμια. Εκεί βίωσε τον αντι-ισραηλινό ακτιβισμό και βρέθηκε «στο μάτι του κυκλώνα» υποστηρίζοντας το Ισραήλ.

«Ρισκάρισα την ζωή μου για τη χώρα μου και ήθελα μετά να υπηρετήσω με πολιτικό τρόπο ως διπλωμάτης», λέει. «Απλώς μίλησα για την ιστορία ενός ανθρώπου μέσα στην κουλτούρα, την κοινωνία και την πολιτική του Ισραήλ. Σκοπός μου ήταν να υποστηρίξω το Ισραήλ και να διαλύσω πολλές λανθασμένες απόψεις που δυστυχώς γίνονται αποδεκτές ως αλήθειες».

Μετά από δύο χρόνια εξασκώντας τη «διπλωματία του πολίτη» αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα για την πραγματική διπλωματία. Χρειάστηκε τρεις προσπάθειες για να περάσει την εξέταση του Υπουργείου Εξωτερικών για την εισαγωγή των υποψηφίων διπλωματών. «Ολοκλήρωσα την εξάμηνη εκπαίδευση και μετά με έριξαν στα βαθιά όταν με έστειλαν να εργαστώ ως εκπρόσωπος για την αποχώρηση από την Γάζα στο τμήμα των αραβικών ΜΜΕ», θυμάται ο Khalidi. «Ήταν η πρώτη φορά που επιλέχθηκε ένας μη Εβραίος για να μιλήσει ως εκπρόσωπος του Ισραήλ στα αραβικά ΜΜΕ».

Την θητεία στο Τμήμα των Αραβικών ΜΜΕ ακολούθησε θητεία ενός χρόνου στο Τμήμα Βόρειας Αμερικής στο Υπουργείο και μετά ο ιστορικός διορισμός του στη θέση του Αναπληρωτή Γενικού Προξένου στο Σαν Φρανσίσκο ως ο πρώτος Βεδουίνος διπλωμάτης του Ισραήλ. Ο Khalidi περιγράφει την θέση ως «δύσκολη» εξαιτίας των κραυγαλέων αντι-ισραηλινών στοιχείων σε αυτή της περιοχή της Καλιφόρνιας. Μία από τις εμπειρίες που θυμάται έντονα είναι ο διάλογος που είχε με τους διοργανωτές της «Ισραηλινής Εβδομάδας Απαρτχάιντ» στο Πανεπιστήμιο Berkeley. Τότε είχε πει στους συνομιλητές του ότι «Εάν το Ισραήλ ήταν κράτος απαρτχάιντ, δεν θα είχα διοριστεί εδώ ούτε θα είχα επιλέξει αυτό το καθήκον για τον εαυτό μου».

Λίγο μετά την επιστροφή του από την Καλιφόρνια, προτάθηκε στον Khalidi η θέση του συμβούλου του (Υπουργού Εξωτερικών) Lieberman, μια θέση που δεν είχε κανένα πρόβλημα να αποδεχθεί.

«Δεν έχω κανένα πρόβλημα να εργαστώ με τον Lieberman”, λέει για το συχνά αμφιλεγόμενο αφεντικό του ο Khalidi. «Όλοι έχουν τις πολιτικές τους θέσεις. Εγώ εκπροσωπώ τον Υπουργό Εξωτερικών χωρίς καμία διασύνδεση με την πολιτική».

Ο Khalidi ομολογεί όμως ότι υπάρχουν «άνθρωποι που ξέρουν πώς να λένε τα πράγματα με πιο διακριτικό τρόπο». Όμως προσθέτει ότι ο Lieberman τυγχάνει ενός σεβασμού που εκπλήσσει μεταξύ των Αράβων. «Λέει αυτό που θέλει να πει με πολύ άμεσο τρόπο. Βάζει την θέση του στο τραπέζι. Ταξιδεύω πολύ στον αραβικό τομέα και οι άνθρωποι τον σέβονται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον πολιτικό, και ο λόγος είναι επειδή είναι άμεσος και ειλικρινής».

Όμως αυτό που ενοχλεί τον Khalidi είναι η άποψη ότι ο διορισμός του ήρθε για να καλύψει τις ακραίες θέσεις του Υπουργού Εξωτερικών. «Η πρώτη αντίδραση που είδα μετά την επιστροφή μου από το Σαν Φρανσίσκο ήταν από μια πολύ γνωστή προσωπικότητα των ΜΜΕ ο οποίος τώρα είναι μέλος της Κνέσετ. Μου είπε: «Σε ξέρω εσένα. Είσαι το φύλο συκής του Lieberman». Αυτό ήταν πολύ προσβλητικό για μένα και υποδεικνύει πόσο βρώμικη είναι η πολιτική στο Ισραήλ. Οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα για να λασπολογήσουν».

*Στη φωτογραφία από την ιστοσελίδα της εφημερίδας "San Francisco Chronicle" διακρίνουμε τον Ishmael Khalidi, τον πρώτο Βεδουίνο διπλωμάτη του Ισραήλ.

Οι Παλαιστίνιοι, θύματα των Αράβων

Το "ΑΙΤ" δημοσιεύει μετάφραση άρθρου του Άραβα Ισραηλινού δημοσιογράφου, Khaled Abu Toameh, στην εφημερίδα "National Post" όπου μιλά για την κακομεταχείριση των Παλαιστινίων σε αραβικές χώρες και την υποκρισία των ΜΜΕ που δεν την επισημαίνουν. Ο Toameh, ο οποίος είναι ο συντάκτης αραβικών θεμάτων για την αγγλόφωνη ισραηλινή εφημερίδα "Jerusalem Post", κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο Λίβανο και την κακομεταχείριση και τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν οι Παλαιστίνιοι εκεί. Η ανάλυσή του είναι ιδιαίτερα επίκαιρη διότι αυτή την στιγμή με χρηματοδότηση της Συρίας και της Χεζμπολάχ προετοιμάζεται νέος στολίσκος για τη Γάζα στο Λίβανο που σκοπό έχει να σπάσει τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Λωρίδας που ελέγχεται από την Χαμάς. Δηλαδή οι Λιβανέζοι που παραβιάζουν οι ίδιοι τα δικαίωματα των Παλαιστινίων θα επιχειρήσουν να κάνουν μαθήματα ανθρωπισμού στο Ισραήλ για να δώσουν υποστήριξη σε μια οργάνωση που πρεσβεύει την καταστροφή του. Διαβάστε το άρθρο εδώ :

Khaled Abu Toameh: «Τα θύματα των Παλαιστινίων για τα οποία κανένας δεν μιλάει».
«National Post»
24 Ιουλίου 2010
Του Khaled Abu Toameh

http://fullcomment.nationalpost.com/2010/07/24/khaled-abu-toameh-the-palestinian-victims-no-one-talks-about/

Πότε ήταν η τελευταία φορά που συνεδρίασε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να καταδικάσει κάποια αραβική κυβέρνηση για κακομεταχείριση των Παλαιστινίων;

Γιατί οι ομάδες σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και τον Καναδά που αυτοχαρακτηρίζονται ως «φιλο-παλαιστινιακές» παραμένουν σιωπηλές όταν η Ιορδανία αφαιρεί την υπηκοότητα από χιλιάδες Παλαιστινίους;

Τα δεινά των Παλαιστινίων που ζουν σε αραβικές χώρες γενικά, και συγκεκριμένα στο Λίβανο, συχνά αγνοούνται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ της Δύσης.

Γιατί κάνουν τα στραβά μάτια όταν η Αίγυπτος, η Συρία, ο Λίβανος, η Ιορδανία και πολλές αραβικές χώρες συνεχίζουν να επιβάλλουν αυστηρούς ταξιδιωτικούς περιορισμούς στους Παλαιστινίους;

Και ποια είναι η θέση αυτών των οργανώσεων και ατόμων σχετικά με την συζήτηση που γίνεται στο Λίβανο αναφορικά με το εάν πρέπει δοθούν στους Παλαιστινίους βασικά δικαιώματα που τους έχουν στερηθεί εδώ και πολύ καιρό όπως είναι το δικαίωμα στην εργασία, τη δημόσια ασφάλιση και την ιατρική περίθαλψη;

Ή μήπως δεν έχουν ακούσει καν γι’ αυτόν τον διάλογο; Μάλλον όχι, διότι το ζήτημα απέτυχε να τραβήξει την προσοχή των περισσότερων ανταποκριτών και σχολιαστών των ΜΜΕ στη Μέση Ανατολή.

Ένα ρεπορτάζ για τους Παλαιστινίους που δεν έχει μια αντι-ισραηλινή χροιά σπάνια φτάνει στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της Δύσης.

Οι κατεδαφίσεις παράνομων σπιτιών αραβικής ιδιοκτησίας είναι για τους περισσότερους ανταποκριτές πολύ πιο σημαντικές από το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι στον Λίβανο συνεχίζουν να υποφέρουν από μια σειρά ταπεινωτικών μέτρων.

Οι Παλαιστίνιοι στο Λίβανο όχι μόνο δεν έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν δική τους περιουσία, αλλά δεν έχουν δικαίωμα στην ιατρική περίθαλψη, ενώ ο νόμος τους απαγορεύει την απασχόληση σε μεγάλο αριθμό επαγγελμάτων.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί την αντίδραση της διεθνούς κοινότητας εάν αύριο το Ισραήλ ψήφιζε ένα νόμο που απαγόρευε στους Άραβες πολίτες του να δουλεύουν ως ταξιτζήδες, δημοσιογράφοι, ιατροί, μάγειρες, σερβιτόροι, μηχανικοί και δικηγόροι; Ή εάν το Υπουργείο Παιδείας του Ισραήλ εξέδιδε οδηγία που απαγόρευε σε παιδιά Αράβων να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια ή σχολεία;

Αλλά ποιος είπε ότι οι αρχές του Λιβάνου δεν έχουν κάνει τίποτα για να «βελτιώσουν» την κατάσταση; Μάλιστα οι Παλαιστίνιοι στη χώρα θα έπρεπε να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στην κυβέρνηση του Λιβάνου. Μέχρι το 2005, η νομοθεσία απαγόρευε στους Παλαιστινίους να εργαστούν σε 72 επαγγέλματα. Τώρα, ο αριθμός των απαγορευμένων επαγγελμάτων έχει μειωθεί σε 50.

Αλλά μέχρι σήμερα οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να εργαστούν ως ιατροί, δημοσιογράφοι, φαρμακοποιοί ή δικηγόροι στο Λίβανο.

Η ειρωνεία είναι ότι είναι πολύ πιο εύκολο για έναν Παλαιστίνιο να αποκτήσει αμερικάνικη ή καναδική υπηκοότητα από το να αποκτήσει διαβατήριο σε αραβική χώρα. Στο παρελθόν, οι Παλαιστίνιοι που ζούσαν στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας είχαν ακόμα και το δικαίωμα να λάβουν ισραηλινή υπηκοότητα εάν παντρευόντουσαν με ισραηλινό υπήκοο ή εάν γινόταν επανένωση με τις οικογένειές τους εντός Ισραήλ.

Οι πολιτικοί του Λιβάνου συζητούν τώρα μια νέα νομοθεσία που θα έδινε «δικαιώματα» στους Παλαιστινίους για πρώτη φορά σε 62 χρόνια. Η νέα νομοθεσία περιλαμβάνει το δικαίωμα στην απόκτηση της περιουσίας, της κοινωνικής ασφάλισης και της ιατρικής περίθαλψης.

Λέγεται ότι πολλοί Λιβανέζοι αντιτίθενται στη νομοθεσία επειδή θα άνοιγε τον δρόμο για την ενσωμάτωση των Παλαιστινίων στη δική τους κοινωνία και θα γίνονταν βάρος για την οικονομία.

Οι έντονες συζητήσεις οδήγησαν το κοινοβούλιο να αναβάλλει την ψήφιση του νομοσχεδίου για τον άλλο μήνα.

Ο Nadim Khoury, Διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) στη Βηρυτό είπε ότι «ο Λίβανος έχει απομονώσει τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα και το κοινοβούλιο πρέπει να αδράξει την ευκαιρία να γυρίσει σελίδα και να σταματήσει τις διακρίσεις εναντίον των Παλαιστινίων».

Ο Rami Khouri, γνωστός Λιβανέζος δημοσιογράφος έγραψε στην εφημερίδα «Daily Star» της χώρας του ότι «όλες οι αραβικές χώρες κακομεταχειρίζονται τους εκατομμύρια Άραβες, Ασιάτες και Αφρικανούς ξένους εργάτες οι οποίοι τυγχάνουν μεταχείρισης που δεν είναι καλύτερη από αυτή των ζώων ή των σκλάβων. Η κακομεταχείριση, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τα περιορισμένα δικαιώματα εργασίας, ασφάλισης και ιδιοκτησίας των Παλαιστινίων (στο Λίβανο) αποτελούν ένα μαύρο στίγμα».

Οι ξένοι δημοσιογράφοι δικαιολογούν συχνά την παράλειψη να μεταφέρουν τις ειδήσεις για τα δεινά των Παλαιστινίων στον αραβικό κόσμο κάνοντας αναφορά σε «θέματα ασφάλειας» και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην απόκτηση βίζας εισόδου σε αραβικές χώρες.

Αλλά αυτά είναι αδύναμα και απαράδεκτα επιχειρήματα δεδομένου ότι οι περισσότεροι θα μπορούσαν να γράψουν γι’ αυτά τα θέματα από την ασφάλεια των γραφείων και των σπιτιών τους στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και το Παρίσι. Εξάλλου, αυτό δεν κάνουν και οι περισσότεροι όταν γράφουν για την κατάσταση στη Δυτική Όχθη και την Λωρίδα της Γάζας;

Πρώτη Αραβο - Ισραηλινή Γυναίκα σε Μάχιμη Μονάδα του Ισραήλ

Ένα πράγμα που αυτό το blog θέλει να τονίσει είναι ότι το Ισραήλ είναι πραγματικά μια πολύ πιο πολύπλοκη χώρα από αυτήν που παρουσιάζεται σε πολλά ΜΜΕ. Είναι μια πολυπολιτισμική χώρα όπου συνυπάρχουν Εβραίοι, Άραβες, Χριστιανοί, κλπ. Πολλοί Άραβες στη χώρα κατέχουν μεγάλα αξιώματα. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα στις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων αλλά παρά ταύτα το Ισραήλ δεν παύει να είναι μια δημοκρατική χώρα με μια δυναμική που δεν συνάδει με την στερεότυπη και μονόπλευρη εικόνα που παρουσιάζεται πολλές φορές προς τα έξω. Διαβάστε αυτό το πράγματι εντυπωσιακό άρθρο από την ιστοσελίδα των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων για την Elinor Joseph, την πρώτη γυναίκα στρατιώτη από την αραβική κοινότητα της χώρας που υπήρετεί σε μάχιμη μονάδα του Ισραήλ.

"Η Πρώτη Αραβο-Ισραηλινή Στρατιώτης σε Μάχιμη Μονάδα των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων είναι περήφανη που Υπηρετεί στο Ισραήλ."

Η Δεκανέας Elinor Joseph, η πρώτη Αραβο – Ισραηλινή Στρατιώτης στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις: «Αυτό θα είναι πάντοτε το σπίτι μου».

Της Rotem Caro Weizman

http://ht.ly/2gCtB

«Κοιτάξτε το μπερέ μου» λέει η Elinor με ένα τεράστιο χαμόγελο, επιδεικνύοντας το πράσινο μπερέ που πήρε για την ολοκλήρωση της κοπιαστικής εκπαίδευσής της στη μάχιμη μονάδα του Τάγματος Karakal. Η συγκίνησή της συνοδεύεται και από ένα νέο ιστορικό προηγούμενο, επειδή η Elinor είναι η πρώτη στρατιώτης από την αραβική κοινότητα του Ισραήλ σε μάχιμη μονάδα στην ιστορία των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η Δεκαενέας Elinor Joseph γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μικτή γειτονιά Εβραίων και Αράβων στη Χάιφα, αλλά πήγε σε σχολείο όπου όλοι οι συμμαθητές της ήταν Άραβες. Αργότερα μετακόμισε στο Wadi Nisnas, μια αραβική γειτονιά στην οποία μένει σήμερα. Παρά το γεγονός ότι φορούσε πάντοτε στο λαιμό της την μεταλλική ταυτότητα του στρατιωτικού του πατέρα της ο οποίος υπηρέτησε στην Μονάδα Αλεξιπτωτιστών των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, η ίδια δεν πίστευε ποτέ ότι θα καταταγεί στον στρατό. «Ήθελα να σπουδάσω ιατρική στο εξωτερικό και να μην ξαναγυρίσω ποτέ», είπε. Για τον πατέρα της ήταν ξεκάθαρο ότι θα καταταγόταν στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις όπως κάνουν οι περισσότεροι Ισραηλινοί. Αυτό ήταν κάτι που την ανησυχούσε πολύ. «Φοβόμουνα ότι θα χάσω τους φίλους μου διότι είχαν αντιρρήσεις. Μου έλεγαν ότι δεν θα μου ξαναμιλούσαν. Ήμουν μόνη».

Παρά τις αντιρρήσεις τους, αποφάσισε να προχωρήσει και να καταταγεί. Εξήγησε τα κίνητρά της: «Αποφάσισα να προχωρήσω σε μετωπική σύγκρουση, να δω ποιοι είναι οι πραγματικοί μου φίλοι, να κάνω κάτι στη ζωή μου που δεν είχα ξανακάνει. Κατάλαβα ότι το σημαντικότερο πράγμα ήταν η υπεράσπιση των φίλων μου, της οικογένειάς μου, της χώρας μου. Γεννήθηκα εδώ. Τελικά, λέει ότι κατάλαβε ότι ήταν η σωστή κίνηση. «Με τον χρόνο, όταν κάνεις πράγματα με την καρδιά σου, αρχίζεις να καταλαβαίνεις την σημασία τους».

Ας φτάσω μέχρι το τέλος

Σε αντίθεση με τους περισσότερους έφηβους στο Ισραήλ, η Elinor δεν έκανε καμιά ιδιαίτερη προετοιμασία πριν καταταγεί. Είχε ακούσει μόνο τις ιστορίες των μαχών του πατέρα της και είχε μιλήσει σε αξιωματικό των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων που βοηθά τις μειονότητες να καταταγούν και δεν ήξερε που θα την οδηγούσε αυτό. Έφτασε στη Στρατιωτική Βάση Υποδοχής και Διορισμών γνωστή στην αργκό των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων ως “Bakum”, και ζήτησε να γίνει νοσοκόμα σε μάχιμη μονάδα επειδή όπως λέει η ίδια «εάν καταταγώ ας φτάσω μέχρι το τέλος.» Νόμιζα ότι ο πατέρας δεν θα με συγχωρέσει κάτι όμως που δεν συνέβη. Παρά την βούλησή της να καταταγεί σε μάχιμη υπηρεσία, η Elinor πήρε αρνητική απάντηση. «Ο αξιωματικός των διορισμών γέλασε και είπε ότι είμαι πολύ ντελικάτη. Με έπιασαν τα κλάματα», θυμάται.

Έπειτα από αγώνα για να λάβει την κατάλληλα υψηλή βαθμίδα νοσοκόμου για να διοριστεί σε μάχιμη μονάδα και πολλές προσπάθειες να πείσει των αξιωματικό των διορισμών, την ενημέρωσαν ότι θα γίνει στρατιώτης σε μάχιμη μονάδα. Θυμάται ότι όταν έφτασε στην Βάση Υποδοχής και Διορισμών, «είδα τον πατέρα μου να κλαίει για πρώτη φορά. Και μετά μου είπαν ότι δεν θα γίνω μάχιμη στρατιώτης, και με έπιασαν πάλι τα κλάματα». Λέει ότι άρχισε την βασική εκπαίδευση μη γνωρίζοντας τι συνέβαινε γύρω της. «Δεν είχα καμιά προετοιμασία και έτσι δεν καταλάβαινα τι σημαίνει να στέκεται κάποιος σε προσοχή, ή να χαιρετά τον διοικητή, δεν ήξερα καν να στέκομαι στη σειρά». Μετά το αρχικό σοκ και την απογοήτευσή της ότι δεν θα ήταν σε μάχιμη μονάδα, «αποφάσισα να δω την θετική πλευρά και να γίνω η καλύτερη στρατιώτης που μπορούσα. Δεν ήθελα να απογοητεύσω εκείνους που με στήριξαν. Αποφάσισα ότι εφόσον ήμουν εθελόντρια έπρεπε να αποδείξω τις ικανότητές μου και να γίνω παραδειγματική στρατιωτίνα, και το πέτυχα. Στο τέλος, μου άρεσε».

Το γεγονός ότι η Elinor είναι Άραβας και Χριστιανή δεν διέφυγε της προσοχής των άλλων κοριτσιών γύρω της. Η προφορά της ήταν το πρώτο πράγμα που την πρόδωσε. «Στην αρχή όλοι νόμιζαν ότι είμαι από την Αργεντινή. Όταν έμαθαν την αλήθεια εξεπλάγησαν», λέει.

Μετά την βασική εκπαίδευσή της η Elinor πήγε σε βάση εκπαίδευσης νοσοκόμων όπου την επέλεξαν ως εξαιρετική στρατιώτη και έλαβε την προσωπική καρφίτσα του διοικητή της. Μετά την εκπαίδευση διορίστηκε ως νοσοκόμος στη μονάδα της Στρατιωτικής Αστυνομίας στο πέρασμα της Qalqilya. «Μου άρεσε εκεί. Μου άρεσαν οι άνθρωποι και χάρις στο μπλε μπερέ μου (αυτό της Στρατιωτικής Αστυνομίας) κανένας δεν ήθελε να κάτσει δίπλα μου στο λεωφορείο και πάντοτε είχα πολύ χώρο για να κοιμηθώ», λέει γελώντας. Τα δύσκολα διλήμματα που ένιωθε υπηρετώντας σε συνοριακή διάβαση δεν ήταν εύκολα, αλλά λέει ότι σε δύσκολες στιγμές όταν είχε αμφιβολίες πάντοτε θυμόταν ότι «έπεσε ένα πύραυλος κατιούσα κοντά στο σπίτι μου και τραυματίστηκαν και Άραβες. ¨Όταν μου λένε ότι με το να υπηρετεί κάποιος στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις αυτό σημαίνει ότι σκοτώνει Άραβες τους υπενθυμίζω ότι και οι Άραβες σκοτώνουν Άραβες».

«Συμπεριφερόμουν σε όλους τους ανθρώπους στο σημείο ελέγχου με τον ίδιο τρόπο, διότι είμαστε όλοι άνθρωποι. Γι’ αυτό τον λόγο κανένας δεν με αντιμετώπισε αρνητικά και για να σας πω την αλήθεια, αυτό με εξέπληξε». Η παρουσία της Elinor άλλαξε και τις αντιλήψεις των ανθρώπων. «Οι άνθρωποι γνώριζαν ότι βρισκόμουν εκεί και ότι εάν χρειαζόταν θα δεν θα κράταγα το στόμα μου κλειστό, και επομένως υπήρχε μια συνεχής υπενθύμιση για να συμπεριφέρονται καλά στους Παλαιστινίους. Αλλά στην πραγματικότητα πάντοτε υπήρχε πολύς σεβασμός στην μεταχείρισή τους».

Παρά το γεγονός ότι της άρεσε η υπηρεσία της, η ευθύνη που τις είχε ανατεθεί δεν την ικανοποιούσε και ήθελε να συμβάλλει πιο πολύ. Μετά από πολλές συζητήσεις με έναν συνταγματάρχη της Βόρειας Διοίκησης και με υψηλόβαθμο αξιωματικό στο Τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού, ο οποίος την προειδοποίησε ότι εάν πάρει προαγωγή δεν θα μπορούσε να διατηρήσει τον ίδιο βαθμό σε μάχιμη μονάδα, η Elinor δεν πτοήθηκε και αποφάσισε να υπηρετήσει στο Τάγμα Karakal. Όταν είπα στον διοικητή μου ότι με δέχθηκαν αυτός απλώς γύρισε την πλάτη του και έφυγε διότι ήθελε να μείνω».

Θέματα ταυτότητας

Η Elinor επέστρεψε στη Βάση Υποδοχής και Διορισμών αλλά αυτή την φορά πήρε τις κόκκινες στρατιωτικές αρβύλες μάχης που ονειρευόταν. Η αρχή δεν ήταν εύκολη. «Στην αρχή μου έλειπε η Στρατιωτική Αστυνομία. Οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους εκεί ήταν πολύ διαφορετικές διότι δεν τους ήξερα μόνο προσωπικά αλλά γνώριζα και το ιατρικό τους ιστορικό και αυτό δημιουργεί πολύ στενές σχέσεις με ανθρώπους. Αυτή είναι μια διαφορετική σχέση. Αλλά μετά κατάλαβα ότι τώρα βρίσκομαι σε νέο μέρος. Άρχισα να γνωρίζω σιγά σιγά τους ανθρώπους και τώρα πραγματικά του αγαπώ όλους».

Στο πλαίσιο της στρατιωτικής της θητείας γενικά και ιδιαίτερα στην εκπαίδευση της σε μάχιμη μονάδα πάντοτε έχει τονιστεί η εβραϊκή ταυτότητα της χώρας και αυτό το γενικό μήνυμα έχει μεταφερθεί στους στρατιώτες. Αυτό δεν την πτόησε. «Γνωρίζω ότι αποτελώ μέρος τους στρατού του εβραϊκού κράτους και επομένως όταν μιλάμε γι’ αυτό το θέμα ακούω και μαθαίνω. Το έχω συνηθίσει και το σέβομαι αν και δεν αναλύω πολύ την ταυτότητα της χώρας. Έχω την δική μου ταυτότητα και σέβομαι εκείνη της χώρας».

Τώρα που έχει ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της λέει ότι δεν έχει μετανιώσει καθόλου για τις επιλογές της. «Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι θα είχε γίνει εάν είχα σπουδάσει στο εξωτερικό όπως σχεδίαζα, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι δεν είχα τις εμπειρίες και ούτε ήμουν τόσο υπεύθυνη όσο είμαι τώρα. Είναι ικανοποιητικό να αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις. Θεωρώ ότι στον Στρατό ωρίμασα πολύ και έγινα πιο υπεύθυνη σε σχέση με το παρελθόν». Νιώθει επίσης ικανοποίηση από τον σεβασμό που έχει αποκτήσει από τους άλλους. «Αν και όλοι εκπλήσσονται στην αρχή, πάντοτε με σεβόντουσαν και όχι μόνο εμένα αλλά τα ήθη και έθιμά μου και την θρησκεία μου. Κανένας ποτέ δεν με ενόχλησε. Νιώθω πολύ ηρεμία και υποστήριξη και κάποιος άνοιξε ακόμα και μια σελίδα για μένα στο facebook. Οι γονείς μου είναι επίσης πολύ περήφανοι για μένα ίσως περισσότερο από ότι θα έπρεπε».

Πιστεύω σε αυτό που κάνω

Η Elinor δεν δημιούργησε μόνο αλλαγές στον Στρατό αλλά και μεταξύ των φίλων της. «Μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι ακόμα και οι φίλοι μου που αρνιόντουσαν να μου μιλήσουν, αποδέχθηκαν τελικά την επιλογή μου. Ξέρω ότι κάποιοι γονείς νέων ανδρών δεν ενθουσιάζονται και τόσο πολύ όταν βγαίνουν τα παιδιά τους μαζί μου εξαιτίας της θητείας μου στον Στρατό, μάλλον επειδή είμαι στρατιώτης σε μάχιμη μονάδα. Επίσης υπήρχαν άνθρωποι που διάβασαν κάποια πράγματα για μένα και αντέδρασαν με άσχημο τρόπο αλλά έχω μάθει να μην δίνω σημασία σε αυτά. Πιστεύω σε αυτό που κάνω. Στα δικά μου μάτια βρίσκομαι εδώ για μια αποστολή.»

Η Elinor πιστεύει ότι με το να είναι μάχιμη στρατιώτης αυτό σημαίνει ότι δίνει σε όλους τους Ισραηλινούς πολίτες, συμπεριλαμβανομένων και των Ισραηλινών Αράβων όπως είναι και οι γονείς της, μια καλύτερη και πιο ειρηνική ζωή. «Τελικά, θα είναι και αυτό πάντοτε το σπίτι μου λέει», πριν δηλώσει ότι πιστεύει ότι παρά την σύγκρουση και τις δυσκολίες, η ελπίδα για την ειρήνη συνεχίζει να υπάρχει. «Ακόμα πιστεύω ότι η ειρήνη θα έρθει και η πίστη δημιουργεί την πραγματικότητα». ΄

*Στην φωτογραφία από την ιστοσελίδα των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF) διακρίνουμε την πανέμορφη και θαρραλέα δεκαννέα Elinor Joseph.

Συνάντηση Παπανδρέου - Νετανιάχου

Από την "Καθημερινή" (22.7.2010) αναδημοσιεύουμε το εξής άρθρο για την συνάντηση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, κ. Γιώργο Παπανδρέου με τον Ισραηλινό ομόλογό του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

"Επίσκεψη Γ. Παπανδρέου στο Ισραήλ"

Ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε συνάντηση με τον Ισραηλινό ομόλογό του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_22/07/2010_347834

Σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα στάθηκαν απέναντι στις κάμερες και τους δημοσιογράφους για την κοινή συνέντευξη Τύπου οι δύο πρωθυπουργοί με τον Ισραηλινό να ξεκινά αστειευόμενος «ακόμα προσπαθούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα αν αυτό είναι το πρώτο επίσημο ταξίδι, ή όχι, ωστόσο το σίγουρο είναι ότι Ελλάδα και Ισραήλ έχουν πάρα πολλά κοινά, κοινά που ξεκινούν από αρχές και αξίες, τα οποία υφίστανται εδώ και καιρό και βασίζονται στις αρχές και τις αξίες, που διδαχθήκαμε από έναν άλλο πολιτισμό προερχόμενο από την Ελλάδα».
Ο κ. Νετανιάχου χαιρέτισε την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού, ανέφερε ότι τα θέματα τα οποία συζήτησαν δεν θα γινόταν να είναι διαφορετικά από την ειρηνευτική διαπραγμάτευση, την ειρήνευση στην περιοχή, την ειρήνη με τους γείτονες.
«Ανταλλάξαμε απόψεις για το πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή. Είχαμε έναν εποικοδομητικό διάλογο, ο οποίος ήρθε να συμπληρώσει τα όσα, για πρώτη φορά, είχαμε συζητήσει σε μια κατά τύχη συνάντησή μας πριν από καιρό, σε ένα εστιατόριο της Μόσχας», είπε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.
Αναφέρθηκε, επίσης, στην ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας στον τομέα της Οικονομίας, μέσα από τη διεύρυνση των υφιστάμενων σχέσεων στους τομείς της τεχνολογίας, της τεχνογνωσίας, του εμπορίου, της γεωργίας.
Σχολιάζοντας τη διάθεση της ιρανικής κυβέρνησης για ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος, εξέφρασε για μια ακόμα φορά την ανησυχία του και εξήρε τη στάση του Αμερικανού προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, απέναντι στο ζήτημα αυτό.
Ολοκληρώνοντας ζήτησε από τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος σε λίγες ώρες θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, να τού μεταφέρει την ειλικρινή διάθεση για διαπραγμάτευση της ισραηλινής πλευράς, σημειώνοντας πως το Ισραήλ, όχι μόνο έχει τη διάθεση να διαπραγματευθεί, αλλά και να συμφωνήσει.
«Και οι δυο πλευρές γνωρίζουμε και επιθυμούμε να συμβιβαστούμε».
Απαντώντας ο Έλληνας πρωθυπουργός, ευχαρίστησε τον κ. Νετανιάχου για τη διάθεση υποστήριξης των ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης, με στόχο την έξοδο από την οικονομική κρίση. Εξήρε, δε, τους ισχυρούς δεσμούς και τις στενές σχέσεις, που έχουν αναπτυχθεί στο πέρασμα του χρόνου μεταξύ των δύο κρατών και των δύο λαών.
Αναφέρθηκε και ο ίδιος στην περαιτέρω ανάπτυξη της συνεργασίας σε θέματα Τουρισμού, Γεωργίας, Εμπορίου και Τεχνολογίας.
Σχετικά με την ανθρωπιστική κρίση στη λωρίδα της Γάζας, επαίνεσε την πρόσφατη απόφαση της ισραηλινής κυβέρνησης για χαλάρωση του αποκλεισμού, τονίζοντας, ωστόσο, ότι μια σειρά μέτρων από εδώ και έπειτα είναι απαραίτητα για την οριστική λύση του προβλήματος.
Αναφερόμενος στο Παλαιστινιακό, εξέφρασε την ελπίδα, αλλά και την πεποίθηση, ότι οι εκ του σύνεγγυς συνομιλίες θα οδηγήσουν σε απευθείας συνομιλίες στο προσεχές διάστημα.
Κλείνοντας, έδωσε έμμεση απάντηση στα δημοσιεύματα του ισραηλινού, αλλά και ξένου Τύπου, για τη χρονική στιγμή, που επελέγη για την επίσκεψη αυτή. «Γιατί σήμερα; Η ενδυνάμωση των σχέσεων είναι πάγια πολιτική μας. Είμαστε γείτονες, ζούμε στην ίδια περιοχή, επιθυμούμε την ειρήνη, δεν εκμεταλλευόμαστε συγκρούσεις στην περιοχή. Παίρνουμε και θα πάρω και άλλες πρωτοβουλίες και με την Τουρκία, για ειρηνικό διάλογο για να προχωρήσουμε στο χτίσιμο μιας ειρηνικής γειτονιάς, προς όφελος όλων», είπε.
Τέλος, ο Έλληνας πρωθυπουργός απηύθυνε πρόσκληση προς τον Ισραηλινό ομόλογό του να επισκεφθεί την Ελλάδα και εκείνος απεδέχθη, δεσμευόμενος για το προσεχές μέλλον.
Ξεκίνημα από το όρος Herzi
Από το όρος του Herzl ξεκίνησε το πρόγραμμα της δεύτερης ημέρας του Έλληνα πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου στο Ισραήλ στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψης που πραγματοποιεί. Σε μικρή απόσταση από το Μουσείο του Ολοκαυτώματος ο επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο που έχει στηθεί στο όρος που φέρει το όνομα του Herzl οραματιστή του κράτους του Ισραήλ.
Ολοκληρώνοντας την επίσκεψη στο Μουσείο του Ολοκαυτώματος ο Έλληνας πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, αποδίδοντας τιμές, άναψε τη φλόγα στο Μαυσωλείο του Ολοκαυτώματος και κατέθεσε στεφάνι.
Μιλώντας αμέσως μετά στα μέσα ενημέρωσης, δήλωσε ότι «είναι δύσκολο να περιγράψεις τα συναισθήματα από την εμπειρία της επίσκεψης στο Μουσείο του Ολοκαυτώματος. Ποτέ ξανά ρατσισμός, ξενοφοβία, αντισιμιτισμός. Ετσι βλέπουμε τη δημοκρατία. Σε αυτές τις αρχές η δημοκρατία στην Ελλάδα βασίζεται».
Τελειώνοντας, ο κ. Παπανδρέου επεσήμανε, ότι η επίσκεψη στον εν λόγω χώρο, έχει το χαρακτήρα της απόδοσης τιμής στα θύματα μιας μελανής σελίδας της παγκόσμιας ιστορίας και της απόδοσης τιμής στην προσφορά της ελληνικής εβραϊκής κοινότητας και για τα όσα υπέφεραν.
Νέες επαφές Παπανδρέου στην περιοχή
Το πρόγραμμα στο Ισραήλ αναμένεται να ολοκληρωθεί με τις συναντήσεις με τον υπουργό των εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν και την αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Τζίπι Λίβνι.
Στη συνέχεια το δεύτερο σκέλος της επίσημης επίσκεψης στην περιοχή, μεταφέρεται στα Παλαιστινιακά Εδάφη.
Οι Μαχμούντ Αμπάς και Σαλάμ Φαγιάντ, εκπροσωπώντας την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία θα συναντηθούν για περίπου τρεις ώρες με τον Έλληνα πρωθυπουργό.
Αργά το βράδυ συνοδευόμενος από τους κ. Δρούτσα και Πεταλωτή, ο κ. Παπανδρέου θα αναχωρήσει από το αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, έχοντας ολοκληρώσει την πρώτη επίσημη επίσκεψη έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ από την αναγνώρισή του από τη χώρα μας το 1993 και την πρώτη προσωπική, φέροντας το αξίωμα του αρχηγού της κυβέρνησης στα Παλαιστινιακά εδάφη.

*Στη φωτογραφία διακρίνουμε τους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας και του Ισραήλ, Γιώργο Παπανδρέου και Μπενιαμίν Νετανιάχου σε θερμή χειραψία μετά το τέλος της κοινής συνέντευξης Τύπου.