Έμπειρος Επικοινωνιολόγος ο νέος Πρέσβης του Ισραήλ

Από το zougla.gr αναδημοσιεύουμε το εξής άρθρο σχετικά με τον νέο Πρέσβη του Ισραήλ στην Ελλάδα, Άριε Μέκελ. Απο το βιογραφικό του φαίνεται ότι ο κ. Μέκελ είναι ένας πολύ έμπειρος διπλωμάτης που έχει και ειδικότητα στις σχέσεις με τα ΜΜΕ, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα σε μια πολύ καλύ περίοδο. Οι ελληνο-ισραηλινές σχέσεις παρουσιάζουν θεαματική βελτίωση μετά τις επισκέψεις του Έλληνα Πρωθυπουργο, κ. Γ. Παπανδρέου στην Ιερουσαλήμ και την ταχύτητη ανταπόδοση της επίσκεψης από την πλευρά του Ισραηλινού ομολόγου του κ. Μπενιαμίν Νετανιάχου, αυτό το καλοκαίρι. Σε δηλώσεις τους σε ελληνικά ΜΜΕ, διπλωματικοί του Ισραήλ στην Αθήνα εκτιμούν ότι με την έλευση του νέου Πρέσβη, η Πρεσβεία του Ισραήλ στην Ελλάδα θα υιοθετήσει μια πιο εξωστρεφή πολιτική απέναντι στον Τύπο. Κάτι τέτοιο σαφώς θα ήταν χρήσιμο. Είναι γεγονός ότι παρά την σαφή βελτίωση των διμερών σχέσεων Ελλάδος - Ισραήλ υπάρχουν ακόμα εμπεδωμένες αντιλήψεις για το Ισραήλ ακόμα και αντιδράσεις εναντίον της ανάπτυξης των σχέσεων των δύο χωρών σε μερίδα του Τύπου τις οποίες ο νέος Πρέσβης θα πρέπει να αντιμετωπίσει. Του ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο νέο έργο του.

"Ο νέος πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα"
Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010, 16:00

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=176875&cid=6

Ο νέος Πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα, Άριε Μέκελ επέδωσε σήμερα τα διαπιστευτήρια του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια. Ο κ. Μέκελ αντικαθιστά τον προκάτοχό του Άλι Γιάχια, ο οποίος ολοκλήρωσε την θητεία του. Σύμφωνα με ανακοίνωση της πρεσβείας του Ισραήλ στην Αθήνα, ο Άριε Μέκελ, είναι ένας πολύ πεπειραμένος διπλωμάτης με μακρόχρονη επαγγελματική καριέρα στους τομείς της δημοσιογραφίας και της διπλωματίας.Σύμφωνα με το Α.Π.Ε. ο νέος Πρέσβης του Ισραήλ ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος το 1967 και εργάστηκε διαδοχικά για περίπου 20 χρόνια ως στρατιωτικός και πολιτικός συντάκτης για την Ραδιοφωνία των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων στο Τελ Αβίβ, ως Αρχισυντάκτης και Πολιτικός ανταποκριτής της Ισραηλινής Κρατικής Ραδιοφωνίας (Kol Israel) στην Ιερουσαλήμ και ως ανταποκριτής της Ισραηλινής Κρατικής Ραδιοφωνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.Μεταξύ των ετών 1976 - 1979 διετέλεσε εκπρόσωπος του Εβραϊκού Πρακτορείου στην πόλη Σινσινάτι του Οχάιο των Η.Π.Α., ενώ εργάστηκε και ως Καθηγητής Εβραϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι. Επιπρόσθετα, ο κ. Μέκελ διετέλεσε για τέσσερα χρόνια (1989 - 1993) Γενικός Διευθυντής της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης του Ισραήλ, η οποία είναι υπεύθυνη για την κρατική τηλεόραση και ραδιοφωνία στη χώρα, αναφέρει η ανακοίνωση.O κ. Μέκελ εντάχθηκε στο Ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών το 1984 στη θέση του Υψηλόβαθμου Ερευνητή. Στη συνέχεια διετέλεσε Σύμβουλος του πρώην Υπουργού Εξωτερικών και Πρωθυπουργού του Ισραήλ Γιτσχάκ Σαμίρ, Γενικός Πρόξενος του Ισραήλ στις Νοτιοανατολικές Πολιτείες των ΗΠΑ, Επιτετραμμένος του Ισραήλ στη Νότια Κορέα και Σύμβουλος του Υφυπουργού Εξωτερικών για την Καταπολέμηση του Αντισημιτισμού. Το 2003 ανέλαβε το πόστο του Αναπληρωτή Μόνιμου Εκπροσώπου του Ισραήλ στον ΟΗΕ και κατόπιν διορίστηκε Γενικός Πρόξενος του Ισραήλ στη Νέα Υόρκη (2004 - 2007). Μετά την επιστροφή του στο Ισραήλ τέθηκε επικεφαλής της Διεύθυνσης του Τμήματος ΜΜΕ και Τύπου και Εκπρόσωπος του ΥΠ.ΕΞ. του Ισραήλ και στην συνέχεια Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας Πολιτιστικών και Επιστημονικών Θεμάτων του Υπουργείου πριν διοριστεί Πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα. Οι σπουδές του νέου Ισραηλινού Πρέσβη περιλαμβάνουν πτυχία Bachelor στις Πολιτικές Επιστήμες και στην Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, καθώς και πτυχία Master στην Κοινωνιολογία και στην Επικοινωνία από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης και το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, αντίστοιχα, αναφέρει η ανακοίνωση. Ο κ. Μέκελ είναι παντρεμένος με την Ρούθ και είναι πατέρας τριών μεγάλων παιδιών και περήφανος παππούς με τρεις εγγονές, καταλήγει η ανακοίνωση της πρεσβείας.

*Στην φωτογραφία από το "zougla.gr" διακρίνουμε τον νέο Πρέσβη του Ισραήλ να παραδίδει τα διαπιστευτήριά του στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια.

Ο Ισραηλινός Στρατός αντικαθιστά την Τουρκία με την Ελλάδα και την Ρουμανια

Από την αγγλόφωνη ιστοσελίδα της τουρκικής εφημερίδας "Hurriyet" παραθέτουμε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μετάφραση άρθρου που αναφέρεται στην στρατηγική συνεργασία που αναπτύσσει το Ισραήλ με την Ελλάδα και την Ρουμανία για να καλύψει την απώλεια της στρατιωτικής συνεργασίας με την Τουρκία.

«Ο Ισραηλινός Στρατός εξισορροπεί την απώλεια της Τουρκίας με την Ελλάδα και την Ρουμανία».

“Hurriyet Daily News” 29 Σεπτεμβρίου 2010
Του Umit Enginsoy

http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=israeli-military-offsets-turkeys-loss-with-greece-romania-2010-09-29

ΑΓΚΥΡΑ – Με δεδομένο τις πολύ ζημιωμένες σχέσεις με την Τουρκία, ο ισραηλινός στρατός έχει αντικαταστήσει την παλιά πολύτιμη συνεργασία του με την ανάπτυξη νέων σχέσεων με την Αθήνα και το Βουκουρέστι. Η ρουμανική πτυχή του θέματος αποκαλύφθηκε μόνο μετά την πτώση ισραηλινού στρατιωτικού ελικοπτέρου στη χώρα.

Από τότε που ο Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Πρόεδρος του Ισραήλ, Σίμον Πέρες, συγκρούστηκαν στο Νταβός της Ελβετίας πριν 20 μήνες, γίνονται συζητήσεις σε πρωτεύουσες της Δύσης σχετικά με το αν η Άγκυρα έχει εγκαταλείψει την παραδοσιακή φιλοδυτική εξωτερική πολιτική της. Όμως αυτό που συζητείται λιγότερο είναι τα ισραηλινά αντίμετρα για να καλυφθεί η χαμένη στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία.

Με δεδομένο τις πολύ ζημιωμένες σχέσεις, ο ισραηλινός στρατός έχει δραστηριοποιηθεί για να αντικαταστήσει την παλιά πολύτιμη συνεργασία του με την Τουρκία, αναπτύσσοντας νέες σχέσεις με δύο βαλκανικές χώρες, την Ελλάδα και την Ρουμανία. «Τους τελευταίους μήνες ο ισραηλινός στρατός έχει επιδείξει μεγάλο ενδιαφέρον να αναπτύξει ισχυρές αμυντικές σχέσεις με κάποιες βαλκανικές χώρες κοντά στην Τουρκία», δήλωσε την Δευτέρα μια τουρκική πηγή του Υπουργείου Άμυνας.

Από την ίδρυση του Ισραήλ στο τέλος της δεκαετίας του ΄40, οι δύο χώρες διατηρούσαν ισχυρές εάν και σχετικά μυστικές σχέσεις και συνεργασία σε θέματα ασφάλειας κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έστω και αν οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις της Άγκυρας με το Ισραήλ παρέμεναν σε χαμηλό επίπεδο. Οι σχέσεις έφτασαν σε ένα στρατηγικό επίπεδο στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 με την υπογραφή μιας σημαντικής συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας το 1996, η οποία οδήγησε και στην αγορά ισραηλινού αμυντικού εξοπλισμού αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων από την Τουρκία κατά την επόμενη δεκαετία.

Όταν οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις βρίσκονταν στο ζενίθ τους κατά την περίοδο από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 μέχρι την πρώτη δεκαετία του 2000, ισραηλινά αεροσκάφη πραγματοποιούσαν εκπαιδευτικές πτήσεις στον εναέριο χώρο της Ανατολίας και οι στρατοί των δύο τότε συμμάχων πραγματοποιούσαν κοινές ασκήσεις αρκετές φορές το έτος.

Αλλά μετά τον Ιανουάριο του 2009, όταν το Ισραήλ πραγματοποίησε μεγάλη επιδρομή εναντίον των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, οι σχέσεις των δύο χωρών ζημιώθηκαν πολύ και τα ισραηλινά στρατιωτικά προνόμια στην Τουρκία τερματίστηκαν σταδιακά. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας στον εναέριο χώρο της Τουρκίας τερματίστηκε τον περασμένο Οκτώβριο και το Ισραήλ αποβλήθηκε από τις διεθνείς ασκήσεις της Πολεμικής Αεροπορίας της Τουρκίας.

Οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις έφτασαν στο ναδίρ τους στα τέλη Μαΐου, όταν Ισραηλινοί κομάντος επιτέθηκαν σε Τουρκικό στολίσκο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, σκοτώνοντας εννέα άτομα.

Η ανάγκη του Ισραήλ να αντικαταστήσει την Τουρκία

Το Ισραήλ, το μέγεθος του οποίου είναι περίπου το ήμισυ της επαρχίας του Ικονίου, έχει πολύ περιορισμένο εναέριο χώρο. Μετά την απώλεια της Τουρκίας, τα σύγχρονα πολεμικά αεροσκάφη του Ισραήλ πραγματοποιούν τώρα εκπαιδευτικές πτήσεις στον μεγάλο εναέριο χώρο της Ελλάδας στη Μεσόγειο, σύμφωνα με διεθνείς αμυντικούς αναλυτές.

Στα τέλη Ιουλίου, ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου επισκέφθηκε το Ισραήλ και μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα ο ίδιος φιλοξένησε τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στην Αθήνα. Ο Νετανιάχου ήταν ο πρώτος Ισραηλινός Πρωθυπουργός που επισκέφθηκε την Ελλάδα.

Στην διάρκεια της διήμερης παραμονής του στην Ελλάδα, ο Νετανιάχου δήλωσε σε δημοσιογράφους ότι τα δύο κράτη «ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο» και ότι ο ίδιος και ο κ. Παπανδρέου έκαναν συζητήσεις για στρατιωτική συνεργασία. Ο Παπανδρέου δήλωσε ότι η Ελλάδα και το Ισραήλ αναζητούν την διεύρυνση των στρατηγικών τους σχέσεων.

Οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ είχαν παραμείνει τεταμένες για δεκαετίες. Η ειρωνεία είναι ότι κατά την διάρκεια της μακρόχρονης διακυβέρνησης του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, του πατέρα του Γ. Παπανδρέου, το Ισραήλ είχε κατηγορήσει την Ελλάδα για εμπάθεια υπέρ της αραβικής πλευράς στην αραβο- ισραηλινή σύγκρουση και για επίδειξη ανοχής σε άτομα που το Ισραήλ θεωρούσε τρομοκράτες.

Οι πρώην αντίπαλοι στο Αιγαίο, η Ελλάδα και η Τουρκία, έχουν βελτιώσει σημαντικά τις σχέσεις τους, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία. Η Ελλάδα τώρα υποστηρίζει την τελική ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η Άγκυρα προετοιμάζεται να αφαιρέσει την Ελλάδα από τα κατάλογο των απειλών στην επικείμενη έκθεση για την εθνική ασφάλεια που θα υιοθετηθεί σύντομα.

Όμως η προσέγγιση της Αθήνας με το Ισραήλ έρχεται σε μια στιγμή αμοιβαίας αγανάκτησης στις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις. «Δεν μας ανησυχεί η νέα ελληνο-ισραηλινή φιλία. Προσπαθούμε μόνο να καταλάβουμε αν θα μας επηρεάσει», δήλωσε ένας Τούρκος διπλωμάτης. «Προσπαθούμε να δούμε ένα υπάρχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να μας βλάψουν», είπε.

Η περίπτωση της Ρουμανίας

Η Ρουμανία είναι μια άλλη βαλκανική χώρα που έχει αναπτύξει πρόσφατα στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ, αλλά λίγα πράγματα έχουν δημοσιοποιηθεί. Η Ρουμανία, η οποία ήταν μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, είχε παλιά τεταμένες σχέσεις με το Ισραήλ στο πλαίσιο της σοβιετικής πολιτικής της εποχής.

Αλλά η Ρουμανία, που «άλλαξε στρατόπεδο» μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η οποία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ τα τελευταία χρόνια, τώρα έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές των Ηνωμένων Πολιτειών στη συμμαχία και διατηρεί πολύ καλές πολιτικές σχέσεις με το Ισραήλ. Νωρίτερα φέτος η Ρουμανία είχε ξεκαθαρίσει ότι ήθελε να ενταχθεί ενεργά σε ένα κοινό αντιπυραυλικό σύστημα υπό την αιγίδα των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση πιθανών απειλών από πυραύλους του Ιράν.

Η στρατιωτική συνεργασία Ισραήλ – Ρουμανίας είδε τυχαία το φως της δημοσιότητας όταν ένα ισραηλινό μεταφορικό ελικόπτερο βαρέων φορτίων κατέπεσε στα Καρπάθια της Ρουμανίας στο τέλος Ιουλίου. Αρκετοί Ισραηλινοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στο δυστύχημα.

Το ελικόπτερο, το οποίο μάλλον κατέπεσε λόγω κακών καιρικών συνθηκών, ήταν ένα CH – 53 Sea Stallion αμερικανικής κατασκευής το οποίο οι Ισραηλινοί έχουν ονομάσει Yasour. Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί τι δουλειά είχε ένα ισραηλινό ελικόπτερο στη Ρουμανία. «Η απάντηση είναι ότι κάθε ισραηλινή επιχείρηση που αφορά μεγάλες αποστάσεις σήμερα, όπου και να λάβει χώρα στο κόσμο, ακόμα και στο ίδιο το Ισραήλ, λαμβάνει υπόψη «απειλές τρίτης σφαίρας» όπως το Ιράν, το οποίο βρίσκεται μακριά από το Ισραήλ», έγραψε σε ανάλυσή της που δημοσιεύθηκε λίγο πριν από το δυστύχημα της 26ής Ιουλίου, η Jerusalem Post, μια έγκυρη ισραηλινή εφημερίδα.

«Για παράδειγμα, αυτή την εβδομάδα τα ελικόπτερα Yasour πέταξαν απευθείας από το Ισραήλ στη Ρουμανία χωρίς να σταματήσουν και πραγματοποίησαν εναέριο ανεφοδιασμό καυσίμων πάνω από την Ελλάδα, κάτι το οποίο δεν πράττουν κάθε μέρα. Γι’ αυτό αυτές οι εκπαιδευτικές ασκήσεις είναι τόσο σημαντικές», έγραψε η Jerusalem Post. «Ο ισραηλινός εναέριος χώρος είναι περιορισμένος και οι πτήσεις σε μέρη όπως είναι η Ρουμανία, η οποία έχει πολλούς ανοικτούς χώρους δίνει την δυνατότητα σε Ισραηλινούς πιλότους να εξασκηθούν σε νέα και άγνωστα τοπία, ιδιαίτερα σε βουνά που μοιάζουν με αυτά του Λιβάνου».

*Στην φωτογραφία από το "Associated Press" διακρίνουμε τον Έλληνα Πρωθυπουργό, κ. Γιώργο Παπανδρέου σε θερμή χειραψία με τον Ισραηλινό ομόλογό του, κ. Μπενιαμίν Νετανιάχου κατά την διάρκεια της επίσκεψης του τελευταίου στην Αθήνα/

Μια νέα Μεσόγειος

Σήμερα το "ΑΙΤ" παραθέτει μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση της Iσραηλινής δημοσιογράφου Avirama Golan για τις σχέσεις Ελλάδος - Τουρκίας, και συγκεκριμένα για τις σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων σε νησιά κοντά στα σύνορα των δύο χωρών και για το πως ενδεχομένως οι Ισραηλινοί θα μπορούσαν να διδαχθούν κάτι από αυτές σε ότι αφορά τις δικές τους σχέσεις με τους Παλαιστινίους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Golan είναι μεγάλη φιλέλλην. Έχει επισκεφθεί πολλές φορές την Ελλάδα και είναι μια από τους ελάχιστους Ισραηλινούς δημοσιογράφους που γνωρίζουν σε βάθος όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τα ελληνοτουρκικά. Παρά το γεγονός ότι δεν συμφωνούμε με όλες τις απόψεις της, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πως μια έγκριτη Ισραηλινή δημοσιογράφος που γνωρίζει την Ελλάδα βλέπει τα ελληνοτουρκικά σε σχέση με την διένεξη που ο δικός της λαός βιώνει με τους Παλαιστινίους.

“Μια Νέα Μεσόγειος”
Δεν χρειάζεται να ονειρευόμαστε την Δυτική Ευρώπη. Μπορούμε σίγουρα να αρκεστούμε στις σχέσεις γειτονίας της Ελλάδας με την Τουρκία.

“Haaretz” (22.9.2010)

Της Avirama Golan

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/a-new-mediterranean-1.315090?localLinksEnabled=false

Για 30 χρόνια ο Λάζαρος Λαζαράκης ξυπνά τα χαράματα, ανοίγει τα μπλε παράθυρά του εστιατορίου του και τοποθετεί στα τράπεζια χάρτινα τραπεζομάντηλα, τα οποία και δένει για να μην του τα πάρει ο αέρας και τα ρίξει στην θάλασσα. Η θάλασσα, τα κύματα της οποίας σχεδόν αγγίζουν τις καρέκλες του εστιατορίου του που βρίσκεται σε αποβάθρα, αποτελεί την πηγή του εισοδήματος του, το οποίο και προέρχεται από τα ψάρια και τους τουρίστες που έρχονται να φάνε.

Κάθε μέρα, στην περίοδο μεταξύ Μαίου και Οκτωβρίου, εκατοντάδες τουρίστες καταφτάνουν στο Καστελόριζο με φεριμπότ ή σκάφη στην προβλήτα του νησιού, το οποίο είναι ένα από τα μικρότερα και ομορφότερα νησιά του Αιγαίου. Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των τουριστών από την Τουρκία. Η οικονομική ευημερία των Τούρκων σε συνδυασμό με τις χαμηλότερες τιμές είχαν ένα αποτέλεσμα. Ο τουρισμός όμως πηγαίνει και στις δυο κατευθύνσεις.

Στην άλλη πλευρά του κόλπου, σε απόσταση περίπου 20 λεπτών με το καράβι, βρίσκεται η ελκυστική τουρκική πόλη της Κάς. Το φεριμπότ που μεταφέρει κατοίκους του νησιού και άλλους Έλληνες τουρίστες φεύγει από το Καστελόριζο δυο φορές την ημέρα. H Κας προσφέρει στους κατοίκους ενός απομονωμένου νησιού που δεν έχει πόσιμο νερό, ούτε φρέσκα φρούτα και λαχανικά, μια αλλαγή τοπίου και πρόσβαση σε μια ενδιαφέρουσα και μεγάλη ήπειρο. Φέτος, την άνοιξη και το καλοκαίρι, οι δύο κοινότητες η Ελληνική και η Τουρκική, φιλοξένησαν κινηματογραφικά και θεατρικά φεστιβάλ, μια έκθεση ζωγραφικής, αθλητικούς αγώνες και εκθέσεις. Όλα αυτά οργανώθηκαν από κοινού.

Οι Ισραηλινοί που βρίσκουν παρηγοριά στα προβλήματα των άλλων έχουν την τάση να βλέπουν τις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας μέσα από το πρίσμα της δικής τους αρχαίας εθνικής σύγκρουσης, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και μάλιστα εμπεριέχει και ένα μήνυμα ελπίδας. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ποτάμια αίματος στην ιστορία των δύο λαών και ότι είχαν σκληρές και σοβαρές συγκρούσεις. Υπάρχει αρκετό αλάτι για να ρίξει κανείς σε παλιές πληγές – όπως τα 400 χρόνια της Οθωμανικής κατοχής της Ελλάδας, ο τρομερός πόλεμος που κατέληξε με την ταπεινωτική ήττα των Ελλήνων και την εξορία περίπου ενός εκατομμυρίου Ελλήνων που ήταν πολίτες της Τουρκίας στην Ελλάδα, μια χώρα που δεν είχαν δει ποτέ και την οποία δεν ένιωθαν σαν σπίτι τους για χρόνια. Τα επεισόδια στα σύνορα συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Κόντεψε να ξεσπάσει ένας πόλεμος πρόσφατα εξαιτίας της Ρω, ένα ξερονήσι κοντά στο Καστελόριζο, ενώ υπάρχουν εντάσεις για τους παράνομους μετανάστες που η Τουρκία απελαύνει στα ελληνικά χωρικά ύδατα και φυσικά και για το Κυπριακό.

Παρά ταύτα, οι αναγκαιότητες της οικονομίας και του τουρισμού και το φυσιολογικό συναίσθημα της εγγύτητας έχουν κατορθώσει να καλύψουν την εχθρότητα με ένα στενό δίκτυο τοπικών και ανθρώπινων σχέσεων το οποίο είναι εντυπωσιακό. Τα περισσότερα νησιά της Δωδεκανήσου (12 τα οποία εκτείνονται από το Καστελόριζο στο Νότο μέχρι την Πάτμο στο Βορρά) και μερικά από τα σποραδικά νησιά στο Νοτιανατολικό κομμάτι του Αιγαίου έχουν μια δίδυμη πόλη η οποία είναι τουρκικό παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο σε κοντινή απόσταση. Καμιά πολιτική ή στρατιωτική ένταση δεν έχει βλάψει τα συναισθήματα καλής γειτονίας που υπάρχουν και στα δύο μέρη αυτής της τουριστικής περιφέρειας των δυο χωρών.

Για παράδειγμα, το Σάββατο το αρχαίο λιμάνι της Κω κατακλύζεται από σκάφη που φέρουν τεράστιες κόκκινες σημαίες με την λευκή ημισέληνο. Μέλη της ανώτερης βαθμίδας της τουρκικής μεσαίας τάξης από το Μπόντρουμ πετάγονται με τις οικογένειές τους για να περάσουν ένα σαββατοκύριακο στο ελληνικό νησί. Χιλιάδες Έλληνες τουρίστες επισκέπτονται τον Ναό της Αγιάς Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη που έχει μετατραπεί σε μουσείο, κάποιοι εκ των οποίων είναι απόγονοι των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που διατηρούν ακόμα τις αναμνήσεις των παππούδων τους και μιλούν λίγα τούρκικα. Ένα ελληνικό καφενείο άνοιξε φέτος στη Σμύρνη. Το τελευταίο βιβλίο του Έλληνα συγγραφέα, Πέτρου Μαρκάκη, ο οποίος γεννήθηκε στην Τουρκία, που αφορά στις περιπέτειες ενός Αθηναίου ντετέκτιβ στην Κωνσταντινούπολη σημειώνει τεράστια επιτυχία.

Η ζωή απ’ ότι φαίνεται έχει ξεπεράσει τον φόβο και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Είναι γεγονός ότι ο κ. Λαζαράκης εξοργίζεται από το γεγονός ότι η Τουρκία εποφθαλμιά το νησί του, αλλά παρά ταύτα χαίρεται όταν κάθεται στο τραπέζι με τον φίλο του από την Κας, στην Τουρκία, τον και οποίο φιλά θερμά όταν φεύγει. Κοιτώντας τους από το πλάι βλέπει κανείς ότι μοιάζουν με συγγενείς. Και η φιλία μεταξύ τους δημιουργεί την ελπίδα για μια παρόμοια σχέση μια μέρα μεταξύ ημών και των Παλαιστινίων.

Δεν χρειάζεται να ονειρευόμαστε την Δυτική Ευρώπη. Μπορούμε σίγουρα να αρκεστούμε με αυτή την εκδοχή της Μεσογειακής γειτονίας, η οποία είναι αλαζονική, καχύποπτη και νευρική, αλλά ταυτόχρονα ανεπιτήδευτη, ανοικτή και φοβερά ρεαλιστική.

Νέος Γκορμπατσόφ ο Νετανιάχου;

Από την ιστοσελίδα του δημοσιογράφου Ζάν Κοέν αναδημοσιεύουμε μετάφραση άρθρο του έγκριτου Ισραηλινού συντάκτη Aluf Benn στην ισραηλινή εφημερίδα "Haaretz" όπου ο δημοσιογράφος αναλύει τις θέσεις του Ισραηλινού Πρωθυπουργού στις διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστινίους. O Benn συγκρίνει τον κ. Νετανιάχου με τον Γκορμπατσόφ και ισχυρίζεται ότι είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε μεγάλες αλλάγες για την επίτευξη συμφωνίας με τους Παλαιστινίους.

http://cohen.gr/newsite/index.php?option=com_content&view=article&id=1367:2010-09-16-06-52-42&catid=34:middle-east&Itemid=60

"Ο Νετανιάχου μπορεί να είναι ο σημερινός Γκορμπατσόφ"
Πέμπτη, 16 Σεπτέμβριος 2010 09:48
Haaretz 27.8.10

του Aluf Ben

Ο Σοβιετικός ηγέτης εξελέγη για να διορθώσει τον κομμουνισμό και τελικά τον διέλυσε. Ο Νετανιάχου δείχνει παρόμοιες τάσεις.
Η έναρξη των απευθείας διαπραγματεύσεων με τους Παλαιστινίους οδηγεί και πάλι στο ερώτημα: Ποιος είναι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου; Είναι ο δικός μας Γκορμπατσόφ, ο μεγάλος μεταρρυθμιστής που θα δώσει ένα τέλος στην Ισραηλινή κυριαρχία στις Παλαιστινιακές περιοχές; Είναι ένας «Νίξον που πήγε στην Κίνα»,δηλαδή ένας δεξιός ο οποίος αποκήρυξε το παρελθόν του και άλλαξε το συσχετισμό δυνάμεων με μια ευφυέστατη διπλωματική κίνηση; Ή είναι ο «παλιός Μπίμπι» που παρουσιάζουν οι αντίπαλοι του, ένας ταχυδακτυλουργός ο οποίος φοβάται τον πατέρα του Μπεντσιόν και τη σύζυγό του Σάρα, ένας νευρικός ηγέτης ο οποίος διστάζει να πάρει αποφάσεις και περνά τον χρόνο του κάνοντας πολιτικές ντρίμπλες.

Φωτογραφία: Yizhar Shkedi
Μια εξέταση των δηλώσεων και πράξεων του κ. Νετανιάχου στους 17 μήνες που έχουν περάσει από τότε που ανέλαβε την εξουσία ενισχύουν το πρώτο επιχείρημα. Η σημερινή κυβέρνηση Νετανιάχου είναι η πιο φιλοειρηνική από την εποχή της δολοφονίας του Γιτζχάκ Ραμπίν. Ο δεξιός ηγέτης δείχνει πολύ περισσότερη αυτοσυγκράτηση από τους προκάτοχούς του, όχι μόνο σε ότι αφορά την χρήση του στρατού αλλά και σε σχέση με την επέκταση των οικισμών. Υποστηρίζει την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ και τώρα επιστρέφει στις διαπραγματεύσεις για μια τελική συμφωνία ειρήνης.
Ο Μίχαηλ Γκόρμπατσοφ εξελέγη ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Σοβιετική Ένωση για να διασώσει ένα αποδυναμωμένο σύστημα. Ο Νετανιάχου επέστρεψε στη εξουσία ως ηγέτης ενός δεξιού κυβερνητικού συνασπισμού» «για να διασώσει την Γη του Ισραήλ» μετά την «απαγκίστρωση» του Αριέλ Σαρόν από των Λωρίδα της Γάζας και τα σχέδια του Έχουντ Όλμερτ για περαιτέρω αποχωρήσεις από τις παλαιστινιακές περιοχές. Η πρώτη απόφαση που πήρε ο Νετανιάχου ήταν να σταματήσει την διαδικασία της Αννάπολης (χαρακτήρισε την κίνηση ως «μια επανεκτίμηση της πολιτικής»). Ο Γκορμπαστόφ επανεκτίμησε τις μεθόδους των Σοβιετικών και προσπάθησε να τις διορθώσει, μέχρι που κατέρρευσε το σύστημα. Με τον ίδιο τρόπο ο Νετανιάχου έχει βρεθεί σε μια θέση που ήθελε να αποφύγει. Δηλαδή βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις που αφορούν τα «κεντρικά ζητήματα» της Ιερουσαλήμ, των συνόρων και των προσφύγων οι οποίες διεξάγονται υπό την αιγίδα μια αμερικανικής κυβέρνησης που προσπαθεί να τερματίσει την ισραηλινή κατοχή στα παλαιστινιακά εδάφη.
Αλλά ο Νετανιάχου δεν κάνει υπεκφυγές. Αντίθετα, προσήλθε στις διαπραγματεύσεις με ενθουσιασμό, αφού απεγκλωβίστηκε από τις εκ του σύνεγγυς συνομιλίες που του επέβαλαν οι Παλαιστίνιοι και κέρδισε την υποστήριξη του Πρόεδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα και του Αραβικού Συνδέσμου για να επιβάλλει απευθείας διαπραγματεύσεις στον Παλαιστίνιο Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς. Σε κάθε μέρος που πηγαίνει ο Νετανιάχου υπόσχεται ότι έχει δεσμευτεί να φτάσει σε μια συμφωνία, κάτι το οποίο σημαίνει τον διαχωρισμό της χώρας σε δύο κράτη – το Ισραήλ και την Παλαιστίνη.
Βέβαια αυτή η μετριοπάθεια προήλθε έπειτα από πιέσεις, δεν ήταν μια ξαφνική αποκάλυψη. Ο Γκορμπατσόφ και ο Νίξον προχώρησαν σε τεράστιες αλλαγές επειδή δεν είχαν άλλες επιλογές αφού αναγνώρισαν τις αδυναμίες τους, όχι επειδή υιοθέτησαν ξαφνικά την ιδεολογία των αντιπάλων τους. Πίσω από την στροφή βρίσκεται το γεγονός ότι συνειδητοποίησαν ότι βρίσκονταν στρατηγικά σε μειονεκτική θέση.
Στο εσωτερικό μέτωπο, λόγο έλλειψης αντιπάλων, ο Νετανιάχου έχει περισσότερη πολιτική δύναμη από οποιονδήποτε άλλο Πρωθυπουργό της τελευταίας γενιάς. Αλλά κοιτάζοντας στο εξωτερικό, ο Νετανιάχου φοβάται την αυξανόμενη διεθνή απομόνωση του Ισραήλ και την αυξανόμενη δύναμη του Ιράν καθώς φτάνει όλο και πιο κοντά στην απόκτηση πυρηνικών. Η γραμμή που ακολουθεί ο Νετανιάχου είναι ξεκάθαρη: το Ισραήλ χρειάζεται διεθνή υποστήριξη και οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η πρώτη προτεραιότητα, πολύ περισσότερο από μια δεξιά ιδεολογία. Κάθε φορά που ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει ένα πιεστικό αίτημα από τον Ομπάμα, υπακούει.
Κατανοώντας την ισορροπία δυνάμεωνΓια να είναι κάποιος επιτυχημένος ηγέτης αυτό προϋποθέτει την κατανόηση της ισορροπίας δυνάμεων και την ετοιμότητα να προσαρμοστεί η ιδεολογία στην πραγματικότητα. Αυτό έπραξαν όλοι οι πρωθυπουργοί από τον Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ο οποίος αποχώρησε από το Σινά μετά την διακήρυξη της «τρίτης Εβραϊκής κοινοπολιτείας», μέχρι τον Γιτζχάκ Σαμίρ στον Πόλεμο του Κόλπου και την Σύσκεψη της Μαδρίτης καθώς και ο Αριέλ Σαρόν, ο οποίος εκκένωσε τους οικισμούς στη Γάζας και αποκήρυξε τις προηγούμενες δηλώσεις του σύμφωνα με τις οποίες αυτά που ισχύουν για το Νετσαρίμ ισχύουν και για το Τελ Αβίβ.
Τα παγκόσμια ΜΜΕ αποκαλούν την Κυβέρνηση Νετανιάχου σκληροπυρηνική αλλά η δεξιά προσέγγισή του στρέφεται στη εσωτερική πολιτική. Συναντάται στις μάχες εναντίον των πολιτικών φιλοδοξιών της αραβικής κοινότητας του Ισραήλ και των αριστερών ακαδημαϊκών. Πέρα από τον διαχωριστικό φράχτη ο Νετανιάχου συμπεριφέρεται σαν αριστερός. Σύμφωνα με τον χαρακτήρα του, όπως έκανε στην πρώτη θητεία του, χρησιμοποιεί συγκρατημένα την στρατιωτική ισχύ. Οι αντιδράσεις του σε πυροβολισμούς στα σύνορα είναι συγκεκριμένες και συγκρατημένες. Η ανάμειξή του στο επεισόδιο με τον στολίσκο της Γάζας ήταν το αποτέλεσμα μιας λανθασμένης εκτίμησης της κατάστασης και όχι μια προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί υπερβολική δύναμη. Η περιέργειά του για στρατιωτικά θέματα, στο βαθμό που υπάρχει, εστιάζεται σε στρατηγικούς σχεδιασμούς ανάπτυξης δυνάμεων στον αέρα και την θάλασσα. Η μαρτυρία του στην Επιτροπή Τούρκελ, η οποία διεξάγει έρευνα για το επεισόδιο, οπού περιέγραψε πως ελήφθη η απόφαση να εμποδιστεί ο Τουρκικός στολίσκος, έδειξε ότι βαριέται με τις επιχειρησιακές λεπτομέρειες αποστολών και δεν τις ακούει. Νιώθει πολύ πιο οικεία όταν φοβερίζει τα Ηνωμένα Έθνη από όταν παρακολουθεί ασκήσεις μεραρχιών ή όταν βρίσκεται σε αίθουσες πολεμικών σχεδιασμών και επισκέπτεται ελάχιστα τις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις.
Η στάση του απέναντι στους Παλαιστινίους είναι καθοριστική. Ο Νετανιάχου δεν μαγεύεται από την ιστορία των Αράβων και τον πολιτισμό τους. Οι γείτονες του δεν τον ενδιαφέρον. Σε αντίθεση με τον Αριέλ Σαρόν δεν μισεί τους Άραβες. Του αρέσει να διασταυρώνει τα ξίφη του με τους Παλαιστινίους σε σχέση με την ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων, να πολεμά για την αναγνώριση των αναντίρρητων δικαιωμάτων των Εβραίων στη Γη του Ισραήλ και την Ιερουσαλήμ. Δεν υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη με τον Αμπάς. Ο Νετανιάχου προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις με την επιφύλαξη ότι μπορεί να μην υπάρχει Παλαιστίνιος εταίρος για την ειρήνη.
Αλλά σε πρακτικό επίπεδο, η συνεργασία σε θέματα ασφάλειας με την Παλαιστινιακή Αρχή είναι πιο στενή από ποτέ άλλοτε και ο Πρωθυπουργός εργάζεται πιο σκληρά από τους προκατόχους του για να ενισχύσει την Παλαιστινιακή οικονομία και να απομακρύνει τα σημεία ελέγχου και τα μπλόκα. Θεωρεί ότι όσο περισσότερη δραστηριότητα υπάρχει στα περάσματα με την Δυτική Όχθη, τόσο λιγότερα θα είναι και τα κίνητρα για τρομοκρατικές επιθέσεις.
Ο Νετανιάχου έχτισε την καριέρα του εκφράζοντας την αντίθεση του σε αποχωρήσεις και παραχωρήσεις. Ακόμα και κατά την διάρκεια της τελευταίας εκλογικής εκστρατείας έλεγε ότι αντιτίθεται στην αρχή της δημιουργίας Παλαιστινιακού Κράτους σε συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών. Αλλά στη πρώτη συνάντησή του με τον Πρόεδρο Ομπάμα τον Μάιο του 2009, δέχθηκε πιεστικό αίτημα να σταματήσουν όλες οι οικοδομικές δραστηριότητες πέρα από την Πράσινη Γραμμή, αρχής γενομένης στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ήταν η τακτική «σοκ και δέος» του Αμερικανού Πρόεδρου την οποία του είχε εισηγηθεί ο προσωπάρχης του, Ραμ Εμμάνουελ.
Ο Ομπάμα δέχθηκε σφοδρή κριτική για αυτήν την προσέγγιση με το επιχείρημα ότι έδινε στους Παλαιστινίους μεγάλες ελπίδες για την επιβολή συμφωνίας και ενθάρρυνε τον Αμπάς να αποφύγει τις απευθείας συνομιλίες. Αλλά η επιθετικότητα του Ομπάμα έκανε θαύματα με τον Νετανιάχου, ο οποίος σταδιακά αποδέχθηκε την ιδέα των «δύο κρατών για δύο λαούς». Πάγωσε τις οικοδομικές δραστηριότητες στους οικισμούς για 10 μήνες, σταμάτησε σιωπηλά την οικοδόμηση στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, ήρε εν μέρει τον αποκλεισμό της Γάζας και συμφώνησε σε μια διεθνή έρευνα του επεισοδίου με τους στολίσκους (με την παρουσία ξένων παρατηρητών στην Επιτροπή Τούρκελ και με την συμμετοχή Ισραηλινών στην ομάδα που διόρισε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ).
Ο Νετανιάχου χαμήλωσε και τους τόνους στις διακηρύξεις του εναντίον του Ιράν και ανάγκασε τους Υπουργούς να τηρούν σιωπή και να αποφεύγουν τις απειλές εναντίον του Ιράν και να μην αντιδρούν σε ειδήσεις σε ξένα μέσα για την επικείμενη ιρανική πυρηνική βόμβα. Δεν δημιούργησε μια κατάσταση συναγερμού στο Ισραήλ και κρατά ένα χαμηλό προφίλ σε σχέση με τις στρατιωτικές προετοιμασίες για μια αναμέτρηση με το Ιράν (υπήρξαν εξαιρέσεις που δεν σχεδιάστηκαν όπως ήταν η πτώση ελικοπτέρου στη Ρουμανία). Η απειλές εναντίον του Ιράν γίνονται με άμεσο τρόπο με διαρροές στα ξένα ΜΜΕ όπως το πρόσφατο άρθρο του Τζέφρι Γκόλντμπεργκ στο περιοδικό Atlantic. Οι υψηλόβαθμοι υπουργοί λένε ότι ο συντονισμός και οι συνεννοήσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ για το Ιράν έχουν γίνει πολύ στενότερες τον τελευταίο χρόνο όπως μαρτυρούν οι πολλαπλές συναντήσεις μεταξύ των επικεφαλείς των ενόπλων δυνάμεων των δύο χωρών.
Κατανοώντας τη δύναμη Ο Νετανιάχου ανήρθε στην εξουσία της χώρας μέσω των Ηνωμένων Εθνών και της τηλεόρασης. Το πρότυπό του είναι ο Τέοντορ Χερτσλ, ο πατέρας του πολιτικού Σιωνισμού ο οποίος πολέμησε για την υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων. Ως πρώην διπλωμάτης, ο Νετανιάχου κατανοεί και εκτιμά την δύναμη, όπως φαίνεται στο σλόγκαν που επαναλάμβανε κατά την διάρκεια της εποχής του Όσλο: «εάν δώσουν κάτι, θα πάρουν». Αυτό αποτελεί κλειδί για να κατανοηθεί η πολύπλοκη σχέση του με τον Ομπάμα.
Όταν ο Νίξον πραγματοποίησε την ιστορική επίσκεψή στο Πεκίνο έγραψε για τον εαυτό του σημειώσεις, καταγράφοντας τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας κάτω από τρείς τίτλους: «αυτά που θέλουν αυτοί, «αυτά που θέλουμε εμείς» και «αυτά που θέλουν και οι δύο πλευρές». (Ακόμα και το 1972 ο Νίξον είχε προβλέψει ότι η Κίνα η οποία είχε μόλις εξέλθει από την Πολιτιστική Επανάσταση, θα γινόταν υπερδύναμη).
Θα είχε ενδιαφέρον να μάθει κανείς εάν ο Νετανιάχου έγραψε παρόμοιες σημειώσεις πριν επισκεφθεί τον Λευκό Οίκο. Εάν υπάρχουν μπορεί να λένε πάνω κάτω τα εξής: «Ο Πρόεδρος θέλει την υποστήριξη των Εβραίων στις εκλογές για το Κογκρέσο και μετά στις Προεδρικές εκλογές, θέλει να δείξει ένα προηγμένο παλαιστινιακό κράτος και να αποφύγει έναν περιφερειακό πόλεμο. Εγώ θέλω να παραμείνω στην εξουσία, να εμποδίσω το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και να βγάλω το Ισραήλ από την διεθνή απομόνωση. Και οι δυο μας θέλουμε να ενισχύσουμε τα μετριοπαθή καθεστώτα στα αραβικά κράτη, να εμποδίσουμε την αυξανόμενη δύναμη του Ιράν και να διατηρήσουμε το Ισραήλ υπό την κηδεμονία της Αμερικής.
Στην τελευταία συνάντησή του με τον Ομπάμα στις 7 Ιουλίου, ο Νετανιάχου έφτασε σε συμφωνία με τον Αμερικανό Πρόεδρο, ο οποίος χαρακτήρισε ως «άριστη» την συνάντηση. Το αποτέλεσμα ήταν οι απευθείας συνομιλίες με τους Παλαιστινίους που θα ξεκινήσουν την Πέμπτη στην Ουάσιγκτον.
Μετά το πέρας της συνάντησης Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ο Πρωθυπουργός εκφράστηκε με νέο τρόπο για το παλαιστινιακό ζήτημα. Στη διπλωματία πάντοτε όλοι ισχυρίζονται ότι η άλλη πλευρά προέβη σε παραχωρήσεις. ( Ο πρώην Πρωθυπουργός της Κίνας, ο Τσου Εν Λάι είπε στo Πολίτμπυρο ότι ο Νίξον ήταν εκείνος που ζήτησε να επισκεφθεί την Κίνα και μάλιστα «ντυμένος σαν πόρνη κτυπώντας την πισινή μας πόρτα»)
Ενδεχομένως ο Νετανιάχου να έδειξε στον Ομπάμα ένα χάρτη της συμφωνίας που θα παρουσιάσει στον Αμπάς μαζί με έναν κατάλογο οικισμών που θα εκκενωθούν. Η ίσως – και αυτό είναι το πιθανότερο - αρκέστηκε σε γενικόλογες δηλώσεις του τύπου «δεν εξελέγη απλώς για να κάθομαι στην καρέκλα μου και – θέλω να προχωρήσω σε αλλαγές», προκαλώντας ουσιαστικά τον Πρόεδρο που έχει βραβευθεί με Νομπέλ Ειρήνης να προχωρήσει σε απευθείας διαπραγματεύσεις.
Οι θέσεις του κ. Νετανιάχου στην έναρξη των διαπραγματεύσεων είναι ότι θα πρέπει να υπάρχουν «δύο κράτη για δύο λαούς» και εστιάζονται σε τρία αιτήματα: την ασφάλεια, δηλαδή την αποστρατικοποίηση τους παλαιστινιακού κράτους και την εγκατάσταση των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων στην Κοιλάδα του Ιορδάνη προκειμένου να εμποδιστεί η μεταφορά βαρέων όπλων και ρουκετών στην Δυτική Όχθη. Η αναγνώριση του Ισραήλ ως το «κράτους του Εβραϊκού λαού», κάτι που οι Παλαιστίνιοι αρνούνται πεισματικά να πράξουν, η επιστροφή των Παλαιστινίων προσφύγων μόνο στην Παλαιστίνη, και όχι στο Ισραήλ, και μια διακήρυξη για το «τέλος της σύγκρουσης» για να αποφευχθούν μελλοντικές διεκδικήσεις των Αράβων για αυτονομία ή ανεξαρτησία στην έρημο του Νέγκεβ και την περιοχή της Γαλιλαίας.
Οι Παλαιστίνιοι ήλπιζαν ότι ο Ομπάμα θα επέβαλε μια τελική συμφωνία στο Ισραήλ. Επιθυμία του Νετανιάχου είναι ο Ομπάμα να επιβάλλει μια ενδιάμεση λύση στους Παλαιστινίους που καθορίζει τα σύνορα και τα θέματα ασφάλειας, όπου τα άρθρα σχετικά με την ιστορική ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων δηλαδή η απαίτηση για την αναγνώριση του Ισραήλ ως το κράτος του Εβραϊκού Λαού και η απαίτηση για το δικαίωμα της επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων ουσιαστικά θα ακύρωναν ή μία την άλλη και θα έβγαιναν από τη μέση. Το αποτέλεσμα θα ήταν ένα παλαιστινιακό κράτος σε προσωρινά σύνορα.
Επίσης ενδιαφέρον έχουν αυτά που δεν λέει ο Νετανιάχου. Δεν θεωρεί τους οικισμούς σημαντικούς για την ασφάλεια και δεν επισκέπτεται οικισμούς εκτός από τα μεγάλα μπλόκα οικισμών. Οι δηλώσεις του για την Ιερουσαλήμ είναι ασαφή (δήλωσε πρόσφατα ότι δεν θα διαχωριστεί η πόλη αλλά δεν είπε ότι θα παραμείνει υπό ισραηλινή κυριαρχία). Και τα έκανε όλα αυτά πριν κάτσει να κάνει μια σοβαρή συζήτηση με τον Αμπάς.
Όταν ο Νίξον έφτασε στην Κίνα έγραψε ένα νέο μήνυμα για το εαυτό του όπου συνοπτικά περιέγραφε τον σκοπό της επίσκεψής του: «μια ανταλλαγή που αφορά την Ταϊβάν και το Βιετνάμ». Η Αμερική ήθελε να αποχωρήσει από το Βιετνάμ και να ταπεινωθεί όσο το λιγότερο δυνατόν και η Κίνα ήθελε την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το γειτονικό της νησί.
Στην περίπτωση του Ομπάμα και του Νετανιάχου, η συμφωνία μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: «το Ιράν για τους οικισμούς». Όσο σκληρότερη γραμμή πάρει η Ουάσιγκτον απέναντι στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα ή όσο περισσότερη ελευθερία δράσης δώσει στο Ισραήλ, τόσες περισσότερες παραχωρήσεις θα κάνει το Ισραήλ στη Δυτική Όχθη. Αυτή είναι η βάση της πολιτικής του Νετανιάχου. Θεωρεί ως πρωταρχικό του στόχο να εμποδίσει το «Δεύτερο Ολοκαύτωμα» που σχεδιάζει ο Ιρανός Πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.
Ο Νετανιάχου χρειάζεται τους Παλαιστινίους για να σπάσει την διεθνή απομόνωση του Ισραήλ και για να ισχυροποιήσει την θέση του απέναντι στο Ιράν ακόμα και για να δώσει νομιμοποίηση σε μια πιθανή μελλοντική επίθεση. Το χρονοδιάγραμμα που έχει τεθεί για τις διαπραγματεύσεις – οι οποίες θα διαρκέσουν μέχρι τον Αύγουστο του 2011 – του παρέχουν χρόνο και πολιτική ηρεμία αφού επιλύσει την κρίση που αναμένεται να δημιουργηθεί όταν το πάγωμα της κατασκευής οικισμών λήξει.
Οι ικανότητες του ως πολιτικός και διπλωμάτης θα δοκιμαστούν – και έχει καλά χαρτιά να τραβήξει τόσο με τους Παλαιστινίους που επιθυμούν περισσότερα εδάφη και εξουσία στη Δυτική Όχθη – όσο και με τον δικό του κυβερνητικό συνασπισμό, ο οποίος μέχρι στιγμής έχει υποστηρίξει τις κινήσεις του. Όταν ανακοίνωσε το πάγωμα των οικισμών, ο Νετανιάχου υποσχέθηκε ότι όταν λήξει το μορατόριουμ «θα επιστρέψουν στην κατασκευαστική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων». Οι τελευταίες δύο κυβερνήσεις, αυτές του Σαρόν και του Όλμερτ, έκτιζαν μόνο στα μεγάλα συγκροτήματα των οικισμών σε μέρη τα οποία ο Νετανιάχου έχει υποσχεθεί ότι θα παραμείνουν στο Ισραήλ για πάντα – και εμπόδισαν την ανάπτυξη πέρα από τον διαχωριστικό φράχτη.
Όλοι οι πρωθυπουργοί που συμμετείχαν στην πολιτική διαδικασία της διαπραγμάτευσης από τον Ραμπίν μέχρι τον Όλμερτ προχώρησαν πολύ πιο πέρα στις συνομιλίες με τους Παλαιστινίους από ότι είχαν αρχικά σχεδιάσει. Το ίδιο πιθανότατα θα συμβεί με την περίπτωση του Νετανιάχου, εάν συνεχιστούν οι συνομιλίες όπως συνέβη με τον Γκορμπατσόφ και τον Νίξον. Ο Πρωθυπουργός το καταλαβαίνει αυτό και ζητά να του δοθεί μια ευκαιρία.
«Όταν φτάνει κανείς στη δική μου προχωρημένη ηλικία, δεν επιστρέφεις για να περνάς τον χρόνο στου στην εξουσία. Εξάλλου δεν είναι τόσο ευχάριστο», δήλωσε τον τελευταίο μήνα στη Νέα Υόρκη.«Επιστρέφεις για να κάνεις κάτι. Είμαι προετοιμασμένος να κάνω κάτι και είμαι διατεθειμένος να πάρω ρίσκα. Δεν θα ρισκάρω την ασφάλειά μας, αλλά είμαι διατεθειμένος να πάρω πολιτικό ρίσκο.»
Εμείς θα παρακολουθούμε.
http://www.haaretz.com/magazine/week-s-end/netanyahu-may-be-a-latter-day-gorbachev-1.310509

*Στην φωτογραφία διακρίνουμε τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου

Η ελπίδα προέρχεται από τον Νετανιάχου

Από το "Βήμα της Κυριακής" αναδημοσιεύουμε το εξής άρθρο του έγκριτου διεθνούς Γάλλου αναλυτή και πρώην διευθυντή της "Le Monde" Jean Marie Colombani, αναφορικά με τις θέσεις του Πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, στις νέες απευθείας ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν με τους Παλαιστινίους στην Ουάσιγκτον πριν περίπου δύο εβδομάδες.

"Η ελπίδα προέρχεται αυτή τη φορά από τον Νετανιάχου"
Jean-Marie Colombani

"Το Βήμα"

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=6&artId=314809&dt=05/09/2010

Oυδείς μπορεί να γνωρίζει ή να προβλέψει των αποτέλεσμα των συζητήσεων στην Ουάσιγκτον μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων μετά την πρωτοβουλία του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα . Των συζητήσεων εκεί προηγήθηκαν διμερείς διαβουλεύσεις (Ομπάμα- Νετανιάχου και Ομπάμα - Αμπάς) για τις οποίες μπορούμε να πούμε ότι τουλάχιστον έδωσαν την ευκαιρία τα θέματα να τεθούν σε ένα πλαίσιο. Επί της ουσίας δύο πράγματα μπορούμε να περιμένουμε: είτε ότι οι δύο πλευρές θα μείνουν προσκολλημένες σε όσα υποστηρίζουν δημοσίως και σε αυτήν την περίπτωση δεν θα προκύψει τίποτε από τις συζητήσεις της Ουάσιγκτον. Είτε ότι οι δύο πλευρές είναι έτοιμες να κάνουν υποχωρήσεις στο πλαίσιο των μυστικών διαβουλεύσεων και επομένως μπορεί να προκύψει μια συμφωνία προς γενική έκπληξη όλων. Τουλάχιστον σε δύο τομείς: στα σύνορα και στην ασφάλεια. Αντιθέτως, με δυσκολία θα υπάρξει κινητικότητα για την Ιερουσαλήμ (παρά την πρόταση του Εούντ Μπαράκ να κάνει το κάθε κράτος πρωτεύουσά του το δικό του τμήμα της πόλης) ή ακόμη και για το θέμα των παλαιστίνιων προσφύγων και των εποικισμών. Κατά παράδοξο τρόπο η ελπίδα προέρχεται αυτή τη φορά από τον Νετανιάχου. Στο παρελθόν οι Παλαιστίνιοι εκπροσωπούνταν από τον ισχυρό άνδρα τους Γιάσερ Αραφάτ και οι Ισραηλινοί από έναν πολιτικά αδύναμο ηγέτη- δυστυχώς! Γιατί επιθυμούσε ειλικρινά να πετύχει! Σήμερα τα πράγματα έχουν αντιστραφεί. Οι Παλαιστίνιοι είναι διχασμένοι μεταξύ της εξουσίας της Παλαιστινιακής Αρχής στα Κατεχόμενα και της δικτατορικής εξουσίας της Χαμάς στη Γάζα. Ενώ ο ισραηλινός πρωθυπουργός, ως επικεφαλής μεγάλου συνασπισμού, είναι σε πλεονεκτική θέση. Απόδειξη της καλής του θέλησης: η επίθεση της Χαμάς στα Κατεχόμενα δεν επηρέασε, όπως θα μπορούσε, την αποδοχή από το Ισραήλ της πρόσκλησης για τη συνάντηση στην Ουάσιγκτον. Γι΄ αυτό υπάρχει βαθύτερη αιτία: το Ισραήλ έχει ανάγκη να διατηρήσει τις καλές σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή τη στάση του Ισραήλ προσδιορίζει πλέον το ιρανικό ζήτημα. Τα πυρηνικά όπλα, κατ΄ αρχάς, αλλά και ο ρόλος-κλειδί του Ιράν στην πολιτική της Χαμάς στη Γάζα (και εσχάτως στα Κατεχόμενα) και στην πολιτική της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Υπό αυτό το πρίσμα, η επανάληψη της ειρηνευτικής διαδικασίας από τον Μπαράκ Ομπάμα ήταν απαραίτητη στο πλαίσιο της προσπάθειας της Ουάσιγκτον να καθησυχάσει το Ισραήλ, σε μια στιγμή κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να αποφύγουν τις αεροπορικές επιθέσεις των Ισραηλινών στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Ομοίως, ήταν σημαντικό να διαβεβαιώσουν τις (σουνιτικές) αραβικές χώρες, που φοβούνται την πιθανότητα να φανούν αδύναμοι οι Αμερικανοί απέναντι στο Ιράν: το γεγονός ότι καταβάλλεται ειρηνευτική προσπάθεια στην κεντρική σκηνή (όπου παραμένει η διένεξη Ισραηλινών και Παλαιστινίων) οφείλεται στην ανάγκη να απονομιμοποιηθούν οι ένοπλοι βραχίονες του Ιράν, η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Σε αυτό το κλίμα η αμερικανική υπομονή δεν μπορεί να αποδειχθεί μάταιη: ο τόνος από τις πρώτες συζητήσεις στην Ουάσιγκτον είναι ενθαρρυντικός. Την ίδια στιγμή η Συρία μοιάζει να θέλει να απαγκιστρωθεί από την επιρροή του Ιράν, όπως μαρτυρούν οι συνομιλίες που είχαν ο πρόεδρος Ελ Ασαντ και ο τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν. Την ώρα που ο τελευταίος άλλαζε στρατόπεδο, γυρίζοντας την πλάτη στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ισραήλ, ο σύρος πρόεδρος τόνιζε στον τούρκο πρωθυπουργό ότι είναι πολύ ωραίο να παίζει τον ρόλο της γέφυρας μεταξύ Ανατολής και Δύσης, υπό τον όρο ότι θα παραμείνει σε αυτήν τη θέση! Αλλο ενθαρρυντικό στοιχείο: η πολιτική αποδυνάμωση του Πούτιν στη Ρωσία- οι Ρώσοι κρατούν ένα από τα κλειδιά του ιρανικού ζητήματος. Η έλλειψη οργάνωσης του ρωσικού κράτους για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις πυρκαγιές του εφετινού καλοκαιριού μπορεί να ενισχύσει τον πρόεδρο Μεντβέντεφ, ο οποίος, στο θέμα του Ιράν όπως και σε άλλα ζητήματα, βρίσκεται πιο κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη από ό,τι ο Πούτιν. Αλλά με αυτήν τη μεγάλη αναδιάρθρωση των συσχετισμών δυνάμεων στον πλανήτη μας, που αυτήν την εβδομάδα συμβολίστηκε με τον επίσημο τερματισμό των αμερικανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ιράκ, όπως και με την προσπάθεια επανέναρξης της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή, μπορούμε να πούμε ότι τώρα αρχίζουν τα βάσανά μας! Ο κ. Ζαν-Μαρί Κολομπανί είναι ένας από τους εγκυρότερους ευρωπαίους δημοσιογράφους, πρώην διευθυντής της εφημερίδας «Le Μonde». Το τακτικό, ανά Κυριακή, άρθρο του είναι γραμμένο αποκλειστικά για «Το Βήμα».

Η Ελλάδα να μεσολαβήσει μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας;

Δημοσιεύουμε μετάφραση άρθρου από την αγγλόφωνη ιστοσελίδα της τουρκικής εφημερίδας "Hurriyet" όπου ο σχολιαστής Burat Bedkil επικρίνει με ειρωνεία την στάση της τουρκικής κυβέρνησης απέναντι στο Ισραήλ και αναφέρεται στη βελτίωση των Ελληνο - Ισραηλινών σχέσεων.

«Η Ελλάδα να μεσολαβήσει μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ»
“Hurriyet”
Τρίτη 24 Αυγούστου 2010-
Του Burat Bedkil

http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=greece-should-mediate-between-turkey-and-israel-2010-08-24

Δυστυχώς οι προσπάθειες της Τουρκίας επί χρόνια να μεσολαβήσει για ένα ευτυχές τέλος στην Αραβο – Ισραηλινή σύγκρουση κατέληξαν με την Τουρκία και το Ισραήλ να βρίσκονται σε έναν ψυχρό πόλεμο στον 21ο αιώνα που είναι ακόμα πιο ψυχρός από εκείνον του 20ού αιώνα. Αυτό έχει αφήσει την Άγκυρα (μαζί με την Χαμάς) χωρίς πρόσκληση για τις απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης – με την Αίγυπτο και την Ιορδανία να προετοιμάζονται να πάνε στο δείπνο για την έναρξη των διαπραγματεύσεων. Αλλά δεν πρέπει να χάνουμε τις ελπίδες μας για μια επιτυχή μεσολάβηση στην περιοχή μας.

Όμως για να γίνει αυτό χρειάζεται μια παραδειγματική πρωτοβουλία που θα άξιζε σχεδόν ένα Νομπέλ Ειρήνης και η οποία θα αποτελούσε μια θεαματική υποστήριξη στον διαθρησκευτικό διάλογο σε ένα ωραίο πακέτο. Δηλαδή η Ελλάδα να μεσολαβήσει μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.

Για να το πούμε με μια γλώσσα πιο αρεστή στους υποστηρικτές του παραμυθιού περί Συμμαχίας των Πολιτισμών, θα είχαμε μια χριστιανική χώρα να παίζει τον ρόλο του ειλικρινούς μεσολαβητή μεταξύ ενός μουσουλμανικού και ενός εβραϊκού κράτους. Φανταστικό! Και στην ατυχή περίπτωση που και τα τρία κράτη βρεθούν εγκλωβισμένα σε μεγαλύτερες αντιπαραθέσεις, μπορούμε να σκεφτούμε κάποιο ινδουιστικό κράτος ή μια χώρα που ασπάζεται το Σίντο για να μεσολαβήσει μεταξύ των τριών χωρών. Και εάν μπλέξουν και οι τέσσερις χώρες με προβλήματα θα πρέπει να σκεφτούμε κάποια χώρα άθεων να μεσολαβήσει.

Αλλά υπάρχει μια μαθηματική λογική για να την αισιοδοξία. 1 – Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας επικεντρώνεται στην επίτευξη μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονές της, 2 – Η Ελλάδα είναι γείτονας, 3- Επομένως, η Τουρκία θα έχει μηδενικά προβλήματα με την Ελλάδα, 4 – (εν τω μεταξύ) η Ελλάδα κάνει θεαματικά βήματα για να βελτιώσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ, 5 – Σε αυτή την περιοχή του κόσμου ο εχθρός του εχθρού σου είναι φίλος σου, 6 – Επομένως ισχύει και το αντίστροφο: ο φίλος του φίλου είναι και φίλος δικός σου, και 7 – Η Τουρκία και το Ισραήλ μπορούν να ξαναανακαλύψουν τις αρετές της ειρήνης και της φιλίας χάρις σε έναν κοινό φίλο.

Κάποιος από την εντυπωσιακή τουρκική οργάνωση των «Κολάκων Χωρίς Σύνορα» θα πρέπει να υπενθυμίσει αυτή την θεωρία στον Υπουργό Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου. Αναμφίβολα ο Κύριος «Μηδενικά Προβλήματα με τους Γείτονες» θα εκτιμούσε τα πλεονεκτήματα μιας ελληνικής μεσολάβησης μεταξύ των πρώην φίλων, Ισραήλ και Τουρκίας.

Αλλά εξεπλάγη πρόσφατα όταν είδα σημαντικούς ανθρώπους με κοστούμια και γραβάτες να ιδρώνουν σε γραφεία με κλιματισμό όχι εξαιτίας της ζέστης στην Άγκυρα αλλά λόγο της Ελληνο – Ισραηλινής προσέγγισης. Κύριοι, τους ρώτησα, γιατί έχετε ξεσηκωθεί με όλα αυτά; Η Ελλάδα δεν είναι γείτονας και φίλη μας; Δεν έχουμε μηδενικά προβλήματα με την Ελλάδα; Τι πειράζει εάν οι Έλληνες και Ισραηλινοί έρθουν πιο κοντά; Σταμάτησα όταν μου έριξαν άγριες ματιές και τελικά κάποιος είπε: «Έχουμε αρκετά προβλήματα εδώ». Αποφάσισα να μην προχωρήσω με την εξήγηση της θεωρίας μου των επτά σημείων περί της μαθηματικής λογικής σχετικά με την αισιοδοξία για τις Ελληνο – Ισραηλινές σχέσεις που ανθίζουν.

Όμως είμαι περίεργος για την απαισιοδοξία που ένιωσα στο κλιματιζόμενα γραφεία. Θυμήθηκα την πρώτη συνάντηση φέτος της Τουρκο – Ελληνικής Επιτροπής Στρατηγικής Συνεργασίας, όπου συναντήθηκαν οι Πρωθυπουργοί και αρκετοί Υπουργοί και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου και η οποία έλαβε χώρα στην Αθήνα. Δεν θα έπρεπε να χαιρόμαστε που οι στρατηγικοί εταίροι μας συνεργάζονται με τους πρώην στρατηγικούς μας εταίρους; Δεν είναι καλό αυτό για την ειρήνη στην περιοχή μας;

Ο Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο κύριος Νταβούτογλου θα έπρεπε να χαίρονται που υπάρχει 40% αύξηση στην άφιξη Ισραηλινών τουριστών στην Ελλάδα, που υποφέρει από οικονομική κρίση και όπου η τουριστική βιομηχανία ευθύνεται για το 20% της απασχόλησης. Θα έπρεπε να χαίρονται που και άλλες κοινές Ελληνο – Ισραηλινές στρατιωτικές ασκήσεις βρίσκονται στα σκαριά και οι Ισραηλινοί βιομήχανοι μπορούν να αποτελέσουν μια εναλλακτική πηγή οπλικών συστημάτων καθοριστικής σημασίας – και αυτό αποτελεί μεγάλη αλλαγή από τις ημέρες όπου το Ισραήλ δεν είχε καν μόνιμο ακόλουθο Άμυνας στην Αθήνα.

Θα έπρεπε να χαίρονται που η Ελλάδα θα αποτελέσει εναλλακτική αγορά για αμυντικά συστήματα προηγμένης τεχνολογίας και εάν η Ελλάδα μέσω Κύπρου μετατραπεί σε φυσική γέφυρα που ενώνει το Ισραήλ με την Ευρωπαϊκή Ένωση ή εάν τα Ελληνικά και Εβραϊκά λόμπι στην Ουάσιγκτον εξετάζουν τις ευκαιρίες για κοινές δραστηριότητες – όλες για την ειρήνη στην περιοχή μας!

Λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις ωραίες προοπτικές, εξακολουθώ να έχω περιέργεια για το κλίμα απαισιοδοξίας στο επίσημο κτήριο. Πριν φύγω από το γραφείο όπου είχε πολύ ζέστη παρά το γεγονός ότι είχε κλιματισμό, έκανα μερικές ερωτήσεις στους ιδρωμένους ανθρώπους εκεί: Τι περιμένατε; Ότι ο κόσμος θα σταματούσε και θα σας κοιτούσε με θαυμασμό όταν συμμαχείτε με το Ιράν, την Συρία, την Χαμάς και την Χεζμπολάχ ενώ προκαλείτε συγκρούσεις με το Ισραήλ σε κάθε ευκαιρία; Ότι θα είχατε θέση στο γεύμα για την έναρξη των απευθείας συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης; Πιστεύατε σοβαρά ότι η Τουρκία ήταν αρκετά ισχυρή να απομονώσει τελείως το Ισραήλ; Έφυγα έπειτα από κάποια λεπτά βαρετής σιωπής στο γραφείο. Νομίζω ότι είχα την καλοσύνη να ευχηθώ καλή τύχη στους φίλους μου.

Ο καπνός οδηγεί στο Ιράν

Από την ιστοσελίδα του Ζάν Κοέν αναδημοσιεύουμε την μετάφραση αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας ανάλυσης από την εφημερίδα "Haaretz" αναφορικά με τις εξελίξεις και εντάσεις στη Μέση Ανατολή που σχετίζονται με το Ιράν.

"Η μυρωδιά καπνού στον αέρα οδηγεί πίσω στο Ιράν"
Παρασκευή, 27 Αύγουστος 2010 09:22
HAARETZ 5.8.10

Των Amos Harel & Avi Issacharoff

http://cohen.gr/newsite/index.php?option=com_content&view=article&id=1332:2010-08-27-06-23-10&catid=34:middle-east&Itemid=60

Οι εντάσεις αυξάνονται σε διάφορα μέρη της Μέσης Ανατολής και τα πρόσφατα γεγονότα τροφοδοτούν το ένα το άλλο.
Η είδηση την Τετάρτη για μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του Ιρανού Προέδρου Mahmoud Ahmadinejad βρήκε πρόσφορο δημοσιογραφικό έδαφος: Μία ημέρα μετά το θανατηφόρο επεισόδιο στα σύνορα Ισραήλ-Λιβάνου και δύο ημέρες μετά την επίθεση με ρουκέτες κατά των Eilat και Aqaba, έμοιαζε σαν να μην υπάρχει στιγμή χωρίς δράμα σε ολόκληρη την περιοχή.
Λίγες ώρες αργότερα, το Ιράν προέβη σε διάψευση: Δεν επρόκειτο για χειροβομβίδα δολοφόνου αλλά για κροτίδα που έριξε ένας από τους οπαδούς του προέδρου. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έχασαν γρήγορα το ενδιαφέρον τους. Και προς το παρόν, τίποτα δεν φαίνεται να συνδέει άμεσα τα τρία αυτά γεγονότα.
Ωστόσο, υπάρχει μια σύνδεση: Οι εντάσεις αυξάνονται σε διάφορα σημεία της Μέσης Ανατολής και κάθε περιστατικό τροφοδοτείται από τ’ άλλα. Εδώ και εβδομάδες, υπήρχε μια μυρωδιά καπνού στον αέρα: οι νέες κυρώσεις στο Ιράν, το λαθρεμπόριο προηγμένων όπλων από τη Συρία και το Ιράν στη Hezbollah, η έρευνα για τη δολοφονία του πρώην Λιβανέζου Πρωθυπουργού Rafik Hariri. Τίποτα από αυτά δεν παραπέμπει απαραίτητα σ’ έναν επικείμενο πόλεμο αλλά τα συναισθήματα είναι ιδιαίτερα φορτισμένα.
Η είδηση της δολοφονίας φαίνεται να προήλθε από μια Ιρανική ιστοσελίδα αμφίβολης αξιοπιστίας. Πάντως, ούτε και η Ιρανική κυβέρνηση φημίζεται για την αξιοπιστία της.
Κάτι άλλο αναφέρθηκε επίσης χθες από το Ιράν: το γεγονός ότι έχει αποκτήσει τέσσερις υπερσύγχρονους αντιαεροπορικούς πυραύλους S-300 - ή ίσως τέσσερις συστοιχίες. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Ρωσικής κατασκευής πύραυλοι αποκτήθηκαν μέσω της Λευκορωσίας.
Η Ρωσία διαπραγματεύεται μια πώληση S-300 στο Ιράν εδώ και χρόνια αλλά η ηγεσία της είναι διχασμένη αναφορικά με την ολοκλήρωση ή μη της συμφωνίας αυτής.
Οι πύραυλοι θα παρεμπόδιζαν μια εναέρια επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν – γι’ αυτό και οι Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήμ πιέζουν τη Μόσχα να μην τους παραδώσει. Δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών υποπτεύονται ότι οι Ρώσοι έχουν ήδη αφήσει τους Ιρανούς να εκπαιδευτούν πάνω στους πυραύλους. Ωστόσο, χωρίς καμία απόδειξη, η είδηση της Τετάρτης ακούγεται αμφίβολη.
Στο Λιβανικό μέτωπο επικρατούσε την Τετάρτη ησυχία. Το Ισραήλ ενθαρρύνθηκε από τις διαβεβαιώσεις της UNIFIL ότι οι στρατιώτες του πράγματι δεν μπήκαν ποτέ στο Λίβανο ενώ καθάριζαν κλαδιά την Τρίτη - πράξη που πυροδότησε την επίθεση. Ο Λιβανικός στρατός, δυσαρεστημένος από το πλήγμα που υπέστη, φαίνεται επίσης να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση οπότε το περιστατικό είναι απίθανο να προκαλέσει μια ευρύτερη σύγκρουση. Όμως, η εκτροπή της προσοχής από την έρευνα για τη δολοφονία του Hariri στην ένταση στα σύνορα, ωφέλησε τη Hezbollah η οποία μπορεί κάλλιστα να επιχειρήσει να επαναλάβει το εγχείρημα.
Όσο για την επίθεση στις Eilat- Aqaba, τόσο το Ισραήλ όσο και η Αίγυπτος επέρριψαν χθες την ευθύνη στη Hamas. Ο Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu έφτασε ακόμη και στο σημείο να στείλει ένα ηχογραφημένο μήνυμα και στους τρεις τηλεοπτικούς σταθμούς απειλώντας ν’ αντιδράσει. Στην Αίγυπτο, η εικασία για ευθύνη της Hamas μεταφράζεται σε περισσότερα προβλήματα. Το Κάιρο θα δυσκολευτεί ακόμη περισσότερο να μεσολαβήσει για μια συμφωνία συμφιλίωσης Fatah-Hamas με φόντο το γεγονός ότι μία από τις πλευρές χρησιμοποιεί Αιγυπτιακό έδαφος ως βάση για την εξαπόλυση τρομοκρατικών επιθέσεων.
Και εδώ είναι που όλα καταλήγουν πίσω στο Ιράν: Οι Αιγύπτιοι, όπως και οι Ιορδανοί (οι οποίοι επλήγησαν περισσότερο στην επίθεση της Δευτέρας), ανησυχούν ιδιαίτερα από την αυξανόμενη διείσδυση του Ιράν στην περιοχή και τους συνεχώς στενότερους δεσμούς του με την ηγεσία της Hamas στη Γάζα. Εάν το Ιράν πραγματικά αγωνιά για τις νέες κυρώσεις ή ανησυχεί για τις πρόσφατες δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων για πιθανή επίθεση εναντίον του, τ’ αποτελέσματα θα γίνουν αισθητά και στην περιοχή μας.
http://www.haaretz.com/print-edition/news/mess-report-the-smell-of-smoke-in-the-air-all-comes-back-to-iran-1.306065